Foi unha continua homenaxe aos marabillosos anos dun club que calou fondo na cidade, en Galicia, recoñecido en España e incluso mencionado alén dos mares e as montañas.

Un club humilde, resultado da fusión dos dous conxuntos que actuaban entón na capital, o Afonso e o Eiriña, intentaba sobrevivir aos tempos nunha etapa complexa, en plena posguerra de penurias, fames e enfermidades. Aquelas dúas institucións, unha de corte monárquico e outra de vocación popular, arrimaron os seus ombreiros para sobreporse á dolorosa situación económica que asediaba tanto a Pontevedra como a España (aquilo si era unha crise).

No mesmo lugar no que se asinou a acta fundacional e reuníronse os protagonistas da fusión (con José Soto Martínez e Fernando Ponche á cabeza), os actuais dirixentes quixeron rememorar os grandes momentos da entidade, entre aplausos, sorrisos, un baño de multitudes e algunha que outra bágoa de recordo para os que foron importantes e estano vendo desde o alto.

O momento cume foi a homenaxe ao futbolista máis representativo da historia do Pontevedra, Eduardo Dapena Lis, Cholo. A súa traxectoria é resumo e exemplo do que foi o seu equipo. Foi o único que viviu os tres ascensos máis soados da historia da entidade: o primeiro a Segunda División, en León, e os dous a Primeira División.

Do Pontevedra – Ourense, no que o equipo de casa exerceu como tal e acabou remontando, só se poden extraer conclusións relativas ás condicións técnicas e o momento de forma dalgúns futbolistas. E a iso irá Milo Abelleira, que suma á súa lista de baixas a Caco, que recibiu un forte golpe no xeonllo ao cuarto de hora e debeu retirarse malferido, cando estaba a ser do mellor do seu equipo, atrevido, desmelenado, posuído, quizais, pola forza do brazalete de capitán.

Milo realizou algunhas operacións curiosas e extravagantes, desconsolado pola falta de acerto de Sidibe no centro do campo. O burkinés percorre metros con tanta velocidade como ineficacia e padece de certa torpeza no golpeo de balón que acabou esixindo unha rotación na media cando o Pontevedra debeu ir a polo partido, tras encaixar o 0-1.

Hugo Santomé cumpriu, a pesar da súa mocidade, no centro da zaga e Suso, que xogou de todo, achegou carácter e momentos de calidade en todas as partes do campo, incluído o centro, onde o desterrou Milo, tras darse de conta de que David Pérez é máis un fondista do balompé que un estilista da media.

Os artificios con Suso e David chegaron no segundo acto, na recomposición do equipo. A primeira metade puxo de manifesto dificultades granates á hora de combinar o coiro. Logo dun esperanzador cuarto de hora inicial, o equipo desesperouse e matou o virtuosismo vivindo dos balóns longos.

Como consecuencia, o Ourense creceu, fixo aparecer en escena a Amilton e acabou póndose por diante no tanteador. O seu extremo dereito, curmán do piloto de Mclaren por apelido, velocidade, brutalidade e cor de pel, chegou á área con determinación centrou coa imprecisión suficiente para que Adrián Laureda despexase defectuosamente e habilitase a finalización de Eder en boca de gol.

Co 0-1 á media hora, o Ourense controlou ata o final do primeiro acto e incluso puido sentenciar se Amilton tivese certeza na súa cabeza tras un centro perfecto de Claudio Giráldez.

O feito é que o PCF cambiou tras o descanso. O adestrador pontevedrés apelou á heroica con todos os seus cambios de debuxo e sistema, nos que Sidibe e un valente Douglas foron sacrificados, e os réditos chegaron en forma de dominio e ocasións.

Logo de varias accións con Manu Barreiro como protagonista, chegou a igualada dos pés de Yago. O vigués aproveitou un balón interior dividido para estar hábil e listo e anticiparse a Pablo na súa saída. 1-1.

A igualada sería o máis xusto, pero co encontro aberto a resposta final correspondía ao Pontevedra. Unha falta sobre Manu Barreiro no pico da área foi executada por Gonzalo, outro dos destacados, con tanta fortuna que golpeou na barreira e desviou a traxectoria o suficiente como para volver tolo a Pablo e dar a vitoria ao Pontevedra.

Oumar Sidibé é un centrocampista de Burkina Faso de 21 anos procedente do Badalona de Segunda División B e firma por un ano. ”Estou aquí para axudar ao equipo e a min tamén. Alégrome moito de estar neste equipo. Cando vexo o estadio directamente dígome: ‘este club é un gran club”’. Ante a pregunta de cales eran as súas pretensións dixo que ”o primeiro é traballar para poder subir a Segunda División B, e por que non, co tempo chegar a primeira”. Para definirse como futbolista declarou: ”Son un futbolista que no cesped está moi calado, só penso na miña tarefa dentro do campo, facer o meu traballo”. Cando se lle preguntou pola súa estancia en Badalona o futbolistá sentenciou: ”No Badalona estiven moi ben, non tiven sorte de xogar os play-off, pero foi unha experiencia moi bonita”.

Anthony Banda é un xogador de Zambia de 20 anos, internacional coa selección Sub-20 do seu país. Asina un contrato co primeiro persoal xa que o ano pasado atopábase nas categorías inferiores do club pontevedrés: ”Para esta nova tempada eu pido mellorar, que o equipo gañe, e poder ascender a Segunda División B”, asegurou.

A maioría dos socios son renovacións, aínda que tamén se produciu algunha alta nova, segundo confirmaron este xoves fontes próximas ao club pontevedrés.

Estes datos son moi prometedores porque son moi semellantes aos da pasada tempada a estas alturas do verán, pero coa circunstancia de que naquel entón o conxunto granate estaba en Segunda B e aspiraba a disputar a fase de ascenso a Segunda A, competición que viña de xogar.

Os tres goles dos de Josiño chegaron en xogadas de triangulación que culminaron con bos lanzamentos dos dianteiros Cakovic e Yeray e do centrocampista Fondevila.

Ao descanso chegouse co marcador dun a cero. No primeiro tempo o Pontevedra apenas se achegou á área de Aarón. A vantaxe puido ser maior se os disparos ao pau de Romero e Quini nunha xogada de estratexia entran na portería.

Na segunda metade o Pontevedra tivo algo máis de protagonismo cun par de ocasións de Pedro, peor lle faltou a pegada que si tivo o Coruxo.

A noticia positiva do encontro foi a reaparición do dianteiro do Coruxo Zurbano, que xogou un minutos no segundo tempo tras superar unha grave lesión na recta final da tempada pasada.

Os amigables que lle quedan ao Coruxo antes de empezar a liga na Roda serán ante rivais de inferior categoría.

Goles: 1-0, min 15: Cakovic. 2-0, min 51: Yeray. 3-0, min 72: Óscar Fondevila.

Árbitro: Costas Soto (Vigo).

Incidencias: Frouxa entrada no campo do Vao para presenciar o partido do Trofeo San Lorenzo.

Aarón, Quini, Alberto García, David Campos, Antón, Antúnez, Bicada, Romero , Fondevila, Yeray e Cakovic. Tamén: Alberto, Íker, Cristian, Álex Rei, Peláez, Zurbano e Mangana.

Adrián, Caco, Pazó, Juan, Iago, Manu Barreiro, Antoni, Hugo, Gabi Misa, Héctor e David Pérez. Tamén: Curri, Denis, Julián, Sergio García, Nogueira, Trovo, Pedro, Carlos Campo.

O Lugo entrou con forza no partido. Aos dous minutos, Adrián evitou cunha gran parada que Belencoso, o máis destacado no primeiro tempo, puxese Pasarón patas para arriba. Con todo, foron os locais os que se adiantaron no marcador na primeira ocasión da que gozaron.

Os branquivermellos dispuxeron dunha maior cantidade de ocasións durante o primeiro acto. Asinaron o empate por medio de Isma nunha gran xogada e aparcaron o sufrimento ata que, logo dun erro defensivo, David Pérez se empachó de balón e non soubo resolver ante Diego Rivas, outro dos destacados na escuadra dirixida por Quique Setién.

Na segunda parte, o Pontevedra tratou de espremer as contras, mentres que o Lugo atopou en Luismi ao seu mellor argumento ofensivo. O branquivermello enviou un par de balóns ao pau no tramo final do choque.

Goles: 1-0, min 5, Manu Barreiro. 1-1, min 18, Isma.

Árbitro: José Manuel Cives. Sen amoestados.

Incidencias: Torneo Cidade de Pontevedra. Uns 1.100 espectadores en Pasarón.

Adrián; Suso, Pablo Ruiz, Nogueira, Trovo, Gonzalo, Tubo, Yago, Manu Barreiro, David Pérez e Pazó. Tamén xogaron Curri, Julián, Docampo, Misa, Denís, Héctor, Antoni, Juan e Lorenzo

Diego Rivas; Fran Pérez, Garrido, Belfortti, Manu; Pita, Zarandona, Ismael, Berodia, Luismi e Belencoso. Tamén xogaron Víctor Marco, Rei, Alberto, Óscar, Quero, Santi, Iago e Ziko

A escola é gratuíta os nenos só deberán pagar o equipamento.

Máis información no teléfono 645 890 466

Os afeccionados que se beneficien desta oferta obterán un beneficio de ata 50 euros. Así, na bancada de Tribuna, os adultos pasarán de pagar 220 euros a 175. Os ‘baby’ (menores de 6 anos) obterán o carné gratis, co que os seus pais se aforrarán 10 euros, mentres que os demais colectivos que accedan a esta bancada obterán reduccions de prezo de 5 euros.

Así, os afiliados bonificados (xubilados, estudantes menores de 25 anos e persoas con minusvalías superiores ao 35 por cento) deberán desembolsar 95 euros.

Os xuvenís (entre 14 e 18 anos) pagarán 60 euros, os infantís (de 6 a14 anos), 35 euros. Na bancada de Preferencia producirase a rebaixa máis importante. Os afiliados desta bancada que non participen na oferta de Diario de Pontevedra pagarán 150 euros, mentres que os que gocen dela aforraranse 50 euros, un 33 por cento, e investirán 100 euros na súa butaca anual de Pasarón.

Preferencia

Do mesmo xeito que ocorre coa bancada de Tribuna, as demais categorías de socios disporán dunha melloría de cinco euros por bancada. É dicir, os carnés bonificados custarán 70 euros; os xuvenís, 50; e os infantís, 30. Os baby, do mesmo xeito que en Tribuna, terán o seu cartón anual sen ningún desembolso extraordinario.

A oferta está limitada aos 1.000 primeiros socios que se acollan á mesma. Para poder gozala, deberán facerse coa cartilla que Diario de Pontevedra entregará co número do domingo da próxima semana, 17 de xullo, e ir cubríndoa cos 10 cupóns que acompañarán aos exemplares de luns a venres desde o luns 18 ata o venres 29 deste mes.

Cada cartilla perfectamente cuberta cos dez cupóns deberá ser entregada polos afeccionados na sede do Pontevedra Club de Fútbol, nas oficinas de Benito Corbal, no momento de darse de alta como abonados. Será nese momento cando se lle aplique o novo prezo do abono, atendendo á rebaixa producida pola oferta de Diario de Pontevedra.

«Hai cobros pendentes, e se non nos pagan teremos que denuncialo», indicou un dos xogadores afectados. «De momento non sabemos se nos van a pagar ou non», engadiu. O futbolista, con todo, garantiu que o caso acabaría nos xulgados de non realizarse os pagos pertinentes.

Outro dos seus compañeiros falou na mesma liña. «A uns compañeiros e a min débennos diñeiro da fundación. Estou de viaxe e non se como está o tema -manifestou-. Non se se se cobrou, senón denunciamos».

Con todo, non está demasiado claro se os xogadores con cobros pendentes en relación coa súa vinculación a Pontetec serán, finalmente, remunerados. A nova directiva afirmou que desde que tomaron as rendas da contorna do Pontevedra, ningún dos futbolistas está ligado á fundación.

«Desde a nosa chegada á dirección do Pontevedra, non hai futbolistas que cobren de Pontetec», explicou José Manuel Fernández, vicepresidente do Pontevedra e responsabilidade de Pontetec.

O dirixente granate precisou que esas prácticas se circunscribiron aos contratos asinados no seu día entre os xogadores e Fran Crujeiras, ex director xeneral do Pontevedra.

Aínda que Fernández non descarta que se afronten algúns pagos, si aseverou que se analizarán con lupa as cláusulas de cada relación contractual. «Hai que verificar todos os contratos, e a parte correspondente a través da fundación poderase facer efectiva ou non», manifestou o dirixente de Pontetec.

Recordou que esa mesma reclamación interpúxose ante a Asociación de Futbolistas Españois (AFE) e foi rexeitada polo organismo. «Non ten que ver o tema da fundación coa AFE. A fundación é un ente á marxe do Pontevedra», sostivo.

As primeiras vítimas desta remodelación foron Bruno, Arias, Álex Bao, David Sarró, Veloso e Álex Freire, aínda que este último fichou polo Coruxo, equipo de Segunda División B. Curiosamente Sarró e Bruno tiveron a oportunidade de debutar o ano pasado coa elástica do primeiro equipo e de ser xogadores fixos nas aliñacións do Pontevedra B.

Alén da balanza están os canteiráns que xa estamparon a súa firma co Pontevedra para pertencer ao primeiro equipo. Trátase do porteiro Sergio Ríos, o interior Carlos Campo e o lateral Caco. Os tres finalizaban contrato coa entidade granate o pasado 30 de xuño pero foron renovados por un ano adicional.

 Fichaxes

Desde a súa chegada á cidade do Lérez, Milo Abelleira traballa de forma intensa para confeccionar uns bos persoais de face á próxima tempada. É o responsable das fichaxes, e leva as negociacións directamente en busca de reforzos para o primeiro equipo e o filial.

O adestrador tamén deu a coñecer os futbolistas que seguen no Pontevedra B, que este ano terá como rivais da área ao Portonovo e o Marín. Por exemplo, Milo Abelleira quedará co porteiro Lorenzo, e cos mediocentros Pablo Berros, Denis, Gabi Misa e Javi Nogueira, aínda que estes dous últimos xogarán un papel importante no primeiro equipo.

Ademais, adestrarán na Xunqueira Riobó, que finaliza contrato o próximo ano, Suso, renovado un ano máis, Tubo e Martín, estes dous con contrato en vigor ata o 2012. En dúas semanas, os persoais comezarán unha nova etapa para recuperar as categorías perdidas.

Os afeccionados poderán retirar desde este momento o seu carné na sede do club, en Benito Corbal, en horario matinal. Os prezos son máis baratos ca no curso pasado, aínda que non dun xeito tan sustancial como lles gustaría a algúns grupos de seguidores.

Con respecto á pasada campaña, os afeccionados de Tribuna e Preferencia pagarán 15 euros menos ca no exercicio anterior. Os afiliados a calquera dos dous fondos deberán facer un desembolso dez euros inferior ao da temporada pasada. A rebaixa, entorno ao dez por cento nestas modalidades, non acadou unha unha resposta moi favorable nalgúns sectores da afección, que entenden que o descenso de categoría debería supoñer un abaratamento superior.

Así, o prezo dun abono de Tribuna pasa dos 235 euros para a Segunda División B aos 220 para a nova categoría. Preferencia custaba 165 euros e agora valerá 150. Fondo Norte e Sur pasará de cobrarse a 90 euros a facelo agora a 80 euros. A entidade non facilitou os prezos dos carnés PCF ou os de Palco, aínda que o presidente granate, Mauricio Rodríguez, explicou na xunta de accionistas de hai quince días que non haberá redución para os afiliados con máis recursos económicos, aínda que non matizou se afectaría a esas dúas categorías ou só a unha soa delas.

Entre as novidades que inclúe o club granate na súa campaña de captación de abonados atópase a posibilidade de abordar os pagos en prazos mensuais, coa fin de que os desembolsos sexan o menos lesivos posible para as economías familiares máis modestas.

Permanece a diferenzación entre carné infantil e xuvenil. Os máis novos sufrirán escasas melloras con respecto á pasada temporada. Pagarán cinco euros menos, mentres que os xuvenís investirán entre cinco e dez euros menos có ano pasado, en función da bancada na que se instalen.

Tamén se mantén a variable de socio bonificado, para xubilados e pensionistas, estudantes entre 18 e 25 anos de idade e persoas con minusvalías superiores ao 35 por cento. Neses casos, a rebaixa con respecto ao pasado exercicio será tamén duns 10 ou 15 euros, dependendo de se o lugar ocupado é na bancada de Preferencia ou na de Tribuna.

3.000

O obxectivo do Pontevedra é manterse entorno aos 3.000 socios no curso 2011-12. A cifra superouse nas últimas temporadas de Segunda B. Os ingresos por afeccionados están previstos como un dos principais sustentos económicos da sociedade nos orzamentos anuais que presentou o presidente Mauricio Rodríguez Boullosa durante a xunta de accionistas da súa investidura.

En total, o Pontevedra agarda sumar 300.000 euros en socios e outros 50.000 máis en taquillas dos partidos da próxima Liga, o que suporá máis da terceira parte dos ingresos previstos.

É precisamente esa necesidade económica a que levou a Mauricio Rodríguez a levar a cabo a rebaixa aplicada e pedirlle un novo esforzo aos afeccionados para que non conxelasen a súa axuda á entidade granate.

-¿Como foi ese primeiro contacto co Pontevedra e coa cidade?

-De momento todo vai ben. Teño ganas de que empece todo, os adestramentos, a liga.

-Aterras na cidade do Lérez a pesar de que a recente historia do equipo virou ao redor dos seus problemas económicos.

-Estamos a falar do Pontevedra. Este é un equipo que move moita xente, ten afección, e que ademais posúe un gran estadio. E foi fundamental a confianza que me transmitiu Milo Abelleira, o adestrador, o que me achegou ao Pontevedra.

-¿Como foron esas conversacións co técnico?

-Falei con el dous ou tres ves, e deixou as cousas claras. Ten os obxectivos marcados, e creo que para cumprilos é o técnico idóneo. Está a elaborar ao equipo, e iso é importante.

-O banco do Pontevedra tivo un baile importante de adestradores o pasado ano.

-Os futbolistas sempre buscamos estabilidade, pero agora é o momento para que Milo Abelleira aséntese no cargo e faga ben as cousas. Desde o meu punto de vista xa o está facendo. E así, logra que o futbolista estea tranquilo.

-Un ano en Terceira logo dun Pasarón con 12.000 espectadores na fase de ascenso a tempada 2009-10.

-O campo de Pasarón é un luxo para Terceira División. E é verdade que ao Pontevedra saíulle todo mal, pero creo que se trata dun manchón na súa historia. É un equipo que é imposible que compita en Terceira. Xa que a cidade e o club necesita estar máis arriba.

-¿Terá o Pontevedra máis presión que outros equipos que militan na Terceira?

-Seguramente si, xa que por nome hai que estar arriba si ou si. A afección apertará, e se non xogas con presión, non es futbolista. Canto máis xente presione, mellor. Gústanos estar rodeado de afeccionados.

-É unha categoría complicada, e un xógallo todo na fase de ascenso. Como lle acaba de ocorrer co Cerceda.

-É fundamental xogar ben todo o ano na liga. Quedar de primeiro na categoría ten vantaxe. Co Cerceda tivemos a mala sorte de enfrontarnos aos cataláns e non tivemos moita opción de ascender. Hai que, ademais, ter sorte. Pero logo, ao ser líder, tes outra oportunidade e no play off é importante, aínda que tampouco a puidemos aproveitar.

-Chega ao Pontevedra. ¿Podería quitarse esa espiña cravada?

-O deste ano co Cerceda foi o primeiro play off que xoguei e non ascendín. Sentoume un pouco mal. Esperemos que este ano salgan ben as cousas e podámolo remediar.

-Este ano a Terceira División promete dureza e competitividade.

-Haberá moita competitividade. Vai ser impresionante. Son seis equipos que estarán aí arriba seguro (Pontevedra, Ferrol, Ourense, Cerceda…) e logo estarán os míticos que dan a sorpresa e fan un bo ano e estarán aí loitando ata o final. Hai equipos que por nome e persoal estarán arriba, moi arriba, pero sempre hai sorpresas, como ocorreu este mesmo ano coas tempadas do Villalbés, o Ordes.

manu barreiro novo dianteiro do pontevedra

-¿Un dianteiro de 1,92 de estatura con habilidades? Iso hai anos era impensable.

-Son un nove, manexo ben as dúas pernas. Antes pensábase que un dianteiro tan alto era torpe. Xa non. O do dianteiro grande xa se modernizou. Ademais, este ano había centrais do meu tamaño ou máis altos, e ten as súas vantaxes. Aos centrais non lle gustaba nada ter a un futbolista alto como eu.

-¿Como vai de cabeza?

-Vou ben, pero non é o meu forte. Vou ben de cabeza en disputas, pero cara a porta teño moito que mellorar.

-Milo Abelleira quere un mesmo modelo para todos os equipos do Pontevedra. Prometeu que os seus clubs se coñecerán pola súa aposta polo toque de balón e a combinación. ¿Comulga con esa filosofía de fútbol?

-Si, é a mesma idea que teño eu. Nos equipos que estiven apostouse por ese modelo, aínda que está claro que nos choques fóra de casa non se vai a poder facer sempre. A cuestión como visitante é sacar un bo resultado, máis que o fútbol.

Agora o club colócase nun escenario diferente e incluso se expón a posibilidade de recuperar a praza de Segunda División B que perdeu nos terreos de xogo.

Sete clubs da categoría de bronce (Palencia, Cultural Leonesa, Universidad de Las Palmas, Rayo Vallecano B, Castellón, Alacante e Poli Ejido) descenderon por falta de pagamento, co que os seus ocos poderían ser cubertos por aquelas entidades que paguen a media da débeda cos xogadores dos equipos descendidos.

De feito, a Federación Española de Fútbol púxose en contacto co Pontevedra para tentear as súas posibilidades de facerse cargo economicamente dunha das prazas libres. Se está interesado en subir, o Pontevedra debería abonar unha cifra superior aos 400.000 euros para poder afrontar o salto.

Iso si, o hándicap do Pontevedra é a orde de prioridades para cubrir as vacantes. E é que calquera escuadra que xogase na Terceira División galega ten preferencia sobre o PCF.

Na entidade granate non se descarta ningunha posibilidade.

O novo xogador granate, que será presentado hoxe ao mediodía en Pasarón, presume de ter unha gran experiencia en Segunda División B. O mozo disputou as últimas sete tempadas na categoría de bronce, as dúas últimas defendendo as cores do Real Xaén.

Durante o pasado exercicio, Laureda disputou a metade dos enfrontamentos representando aos xienenses. Con anterioridade, formara parte do Benidorm, a Gramenet, o Racing de Ferrol e o Alavés B, sempre na división de bronce, e do Lugo, conxunto no que estivo desde a súa etapa de xuvenil ata a tempada 2004-05, en Terceira División.

A pesar da súa dilatada experiencia profesional, tan só ten 28 anos (naceu o 21 de maio de 1983). Destaca polo seu corpulencia (roza o 1,90 metros de estatura), feito que lle concede vantaxe no xogo por alto.

A pesar de que procede de fóra de Galicia, o gardameta responde o perfil futbolístico determinado nas directrices do Pontevedra: xogador xoven e galego.

(Máis información na nosa edición impresa do 1 de xullo).

O avogado santiagués deu a entender que no club podería entrar a fiscalía anticorrupción por supostos fraudes cometidas polos xestores, aínda que non aclarou cando nin como se realizaron. Limitouse a ameazar con tirar da manta no caso de que se seguise atacando a Fran Crujeiras, na vista oral entre as partes, na que, como mal maior, só estaba en dúbida a legalidade ou non da retirada de 26.800 euros que o seu cliente efectuou da conta do club estando de baixa laboral.

Nino Mirón foi o único que atendeu onte a chamada de La Voz, pero o ex presidente declinou pronunciarse amparándose no silencio que mantén desde os últimos días do ano pasado, cando tivo que deixar o cargo ao recaer da súa depresión. «Non dixen nada desde decembro, e tampouco o vou a facer agora», explicou o empresario pontevedrés.

Un só contrato de alta

Hai que destacar que, a pesar da falta de contestación do club, as manifestacións de Miguel Juane no xuízo non pasaron desapercibidas. De feito, fontes próximas á entidade indicaron que poderían existir presuntas irregularidades, entre outras cousas, nos contratos asinados cos futbolistas.

Esas voces indicaron que os xogadores cobran de tres fontes diferentes, do Pontevedra, da Fundación Pontetec e por dereitos de imaxe. Con todo, supostamente, «só dábase de alta na Seguridade Social un dos tres contratos, para aforrar».

-¿Como vai a planificación do persoal?

-Empecei polos adestradores, que é no que estou a traballar agora mesmo. Non descoido toda a planificación, pero queda moito tempo.

-¿Como está a continuidade de Juan Iglesias e Eduardo Covelo?

-Reuninme cos dous. Expúxenlle as miñas condicións e a semana que vén terán que decidir se quedan ou se teñen opcións de quedar. Con Martín Ragg fareino mañá (por hoxe). Falei con el, pero non do tema. Tenme que pasar informes dos porteiros e demais.

-¿Pero conta con eles?

-Xa lles dixen o que pensaba. Teñen contrato en vigor, e claro que contarei con eles se se adhiren ás condicións que lle expuxen. Deben sumar, estar sempre metidos no equipo, nunha actitude positiva, dar informes, e estar o máis relaxados posible dentro do traballo e a concentración que deben ter. Un dixo unha cousa e o outro, outra. Temos que esperar uns días para que tomen unha decisión para logo seguir falando.

-¿Retardará as fichaxes para esgotar a posibilidade de xogar en Segunda B?

-Hai que estar preparados, pero ese é un tema do consello. Non só esperaremos por iso, a experiencia di que hai que esperar porque haberá xogadores que non queiran vir a Terceira, pero cambiarán de idea cando vexan que non teñen nada.

«É certo que a AFE nos dixo que non temos por que facer estas visitas que nos obriga a realizar o club, porque non as fixemos en toda a tempada. A nosa única obrigación agora é adestrar ata o día 20. Nada máis», confirmou Ían Espadas, que actúa en representación de todos os afectados pola medida.

No entanto, tamén recoñeceu que a experiencia de onte no Centro de Discapacitados Méndez Núñez foi moi emotiva. «Foi unha tarde espectacular. A min encantoume. E dígoo sinceramente, sen ironía. Estas cousas fan que a un lle dea por pensar… porque dunha manobra do club para conseguir algo, a cambio de facernos dano, xurdiu unha visita fantástica. Descubrimos a uns rapaces incribles, e gozamos moito con eles», recoñeceu.

«Falámolo entre nós e todos estivemos de acordo en que foi algo moi especial. O refrán de que non hai mal que por ben non veña cumpriuse nesta ocasión. Todos acudimos pensando que era outra artimaña do club para seguir forzando a situación, pero en realidade fíxonos un favor», insistiu.

Rubén Reyes expresouse de igual forma. «Pasámosnolo/Pasámonolo moi ben cos rapaces e todos quedamos encantados coa experiencia», afirmou.

-¿Puido falar cos xogadores logo da sentenza?

-Non, pero si co club, que me dixo que tiñamos que seguir traballando. Imaxínome que estarán amolados, pero ao mesmo tempo deben cumprir o contrato. A xuíza decretou que gozaron cinco días en Nadal, logo outros quince, e que aínda teñen pendentes dez. O que deben facer é pensar en gozar dos que lle quedan, porque tanto eles como a entidade contan cos seus dereitos.

-¿Está a enviarlles a mensaxe de que non vale lamentarse?

-Si. Na maioría dos clubs gózanse máis vacacións das habituais todas as tempadas, e se un ano toca unha situación así, hai que aceptala. O resto de anos non dicimos «vaia rabia, voume de vacacións».

-¿Como os atopou no reencontro do venres?

-Foi unha sesión habitual. Imaxínome que estarían amolados, pero a min non mo comentaron. Falaríano entre eles. O importante é que viñeron, foron correctos e fixeron o que se lles dixo. Non temos ningunha queixa nese sentido.

-¿Esta semana volverán traballar venres, sábado e domingo?

-Descoñézoo porque o plan estaba confeccionado ata o día 8. As noticias que temos é que teremos que pasar polas oficinas do club logo da sesión de mañá (por hoxe) para recoller o novo Planning, pero a dinámica vai ser a mesma. É dicir, semana de sete días cos dous días obrigatorios de descanso.

-¿Como pode motivar minimamente ao cadro de persoal tras o pau recibido?

-O meu labor agora non é motivalos. Teño que realizar o traballo que crea conveniente, de acordo co preparador físico, e eles deben traballar. Non hai máis. O único que lles podo pedir é respecto e que sexan profesionais. Se o son para esixir os seus dereitos económicos, algo que me parece correcto, tamén deben selo para cumprir coas súas obrigacións.

-¿Por que cre que se produciu o descenso?

-Non hai unha causa única. Foi a suma dun cúmulo de circunstancias. A teoría do caos, que di que o aleteo dunha bolboreta pode desencadear un furacán no extremo oposto do mundo, pode ser aplicable aquí. Pequenos detalles de principio de tempada, aos que non se lle dan importancia, como pór o listón demasiado alto ao crer que iamos ser campións neste grupo. Son pequenos matices que fan dano. A presión é para o adestrador e os que toman as decisións se lle repetimos aos afeccionados que imos ser primeiros, e na sétima xornada xa perdiches tres partidos. Iso sumado a decisións tácticas, ao tema físico, ao do segundo técnico e os problemas económicos.

juan igrexas segundo adestrador do pontevedra

«Non fai falta ter un as na manga nin nada. Nós imos de face, cos documentos que temos asinados. A finais de xaneiro rubricamos un contrato polo que nos pagarían catro mensualidades, febreiro, marzo, abril e maio, e cumprímolo. Cobrariamos unha cantidade máis no suposto de estar outros quince días se se producise unha prórroga para xogar a promoción de descenso», manifestou o axente.

Ademais, deixou claro que non actuaron por libre, senón co respaldo do sindicato. «Explicámoslle a situación á AFE e remitinlle unha copia dos contratos. Os seus avogados dixéronnos que aínda nos quedaban as vacacións, porque non gozamos un só día en todo o ano, pero a nós iso dános igual porque debemos cobrar ata o 30 de maio», engadiu.

Nunha liña similar apuntou que «se o Pontevedra considera que teñen dereito a calquera outra cousa, que reclame á AFE, e que se apañen entre eles. Fomos ao club a comunicar que terminaramos a nosa relación contractual. O presidente díxonos que debiamos rebaixar parte das nóminas debidas de abril e maio, se non queriamos quedarnos ata o 30 de xuño».

Ao parecer, a súa resposta foi contundente. «Dixémoslle, ?¿pero nós que cantidade che temos que perdoar se o contrato estipula que nos tes que pagar catro meses polo que traballamos, ¿ou é que temos algunha outra cantidade polo mes de xuño??. Nós non temos as na manga, nin cousas raras. Aválannos os documentos», recalcou.

Non reclaman as vacacións

Así mesmo, deixou patente que «non imos denunciar ao Pontevedra nin imos tomar ningunha clase de medidas contra el, porque queremos quedar ben co club. Tiñamos que gozar os 30 días, porque no Melilla non collemos nin un só, pero non os imos a reclamar. Será a AFE a que determine que debe facer».

-¿Que aprendeu neste primeiro ano no Pontevedra?

-Moitas cousas dos tres adestradores. Viadero é un técnico moi completo, nova, moderno, con capacidade de traballo en grupo e unha forma de entender o fútbol como o podemos ver Covelo e eu. Era fácil traballar con el, pero non tivo tempo de sacarlle o mollo ao equipo. Mouriño está a pedir que non se lle avalíe, porque necesita un ano máis para conseguir que o Madrid xogue como quere. E Ángel foise na novena xornada.

-¿E de Castro Santos?

-A pesar da diferenza de idade e a non ter esa proximidade, aprendín a forma na que manexa as situacións. Case nunca lle sorprende nada porque sempre o ten todo controlado. Sabe moverse moi ben nas difíciles augas do fútbol. Tomé ten un estilo completamente distinto, que lle deu resultado noutros equipos. O seu carácter é moi afable, e é fácil falar con el. Intentar salvar ao Pontevedra en 7 partidos era como tirar unha moeda ao aire.

-¿Cre que o equipo se salvou con Viadero?

-Non podo dicir iso. ¿E se se quedou Castro Santos? ¿E se chegase antes Tomé ? Iso non o sabemos, pero os cambios non forneceron os efectos desexados, e se cadra poderíase apostar pola tranquilidade. Ás veces un ano non é todo o bo que se espera, se quedas décimo, pero visto o visto asinámolo para empezar un novo proxecto o ano seguinte.

-¿E agora cal é a súa situación no Pontevedra?

-Pois non sei absolutamente nada. A tempada aínda non acabou para min e para Edu Covelo, e por agora ninguén falou do futuro connosco.

-¿Milo Abelleira non contactou con vostede?

-Si, falei un par de veces con el por teléfono, pero comentamos outros temas, pero me adiantou que esta semana quere falar connosco.

-¿Vostede ten ganas de seguir?

-Por suposto, pero é que ademais teño unha tempada máis de contrato. Non é o mesmo estar en Terceira División en calquera equipo, que no Pontevedra. Entendo que vai ser algo momentáneo, temporal e que o ano que vén o club volverá estar como mínimo onde se merece. Se sigo, seguirei estando nun grande, con independencia da categoría na que vaia xogar.

Pero todo empeza co traballo nos despachos, posto que Milo Abelleira non contempla dirixir os adestramentos do actual persoal. «Quero falar con empregados e adestradores para sumar todo o bo que se realizou nas últimas tempadas», dixo. Para dar ese golpe e regresar a Segunda B, Milo Abelleira pretende establecer un grupo de entre 22 e 25 xogadores con futbolistas do filial que poidan chegar ao primeiro equipo. «Haberá que esperar ata o último momento para saber que rapaces poden subir ao primeiro equipo», engadiu.

Xa deixou claro cal será a súa filosofía futbolística. O que xa fose técnico do equipo da cidade do Lérez apostará polo espectáculo, e de aí a súa idea de contar cun cadro de persoal ambicioso, que invista as súas enerxías en xogar en campo contrario. «Levaremos a cabo a presión en campo contrario», precisou o pontevedrés onte durante a súa presentación no campo de Pasarón. «Hai que ter un equipo que ilusione, que vaia a por os partidos e saque o balón desde atrás con fútbol combinativo».

Pero esa idea non está reservada para o primeiro equipo. Abelleira non será só o adestrador do persoal de Terceira División, xa que tamén asinou como director deportivo durante as dúas próximas tempadas con opción a unha terceira. Como consecuencia, a aposta polo ataque e a presión trasladarase a todos os equipos da entidade, desde os infantís ata o filial.

Idea común para todos

«As ideas do primeiro equipo van estar en todas as categorías do club -sinalou-. Todos imos ter unha filosofía de xogo». Neste mesmo sentido, Milo Abelleira engadiu que «traballaremos todos os días para mellorar cada domingo». E o momento é o propicio, sostivo o ex adestrador do Celta B. «Cun equipo que agora está en Terceira División hai que intentar sentar as bases para facer boas tempadas en liña ascendente», manifestou.

E nesa aventura entra a necesidade de dialogar, un por un, con todos os adestradores que tivo o equipo nos últimos anos en todas as categorías. «Quizais a algún non lle guste esa idea, e o honrado é que non sigan aquí ao non asumir esta liña de traballo», subliñou Abelleira. O esencial, detallou o técnico, é construír un equipo capaz de competir na categoría e reconducir á súa afección para que o apoie desde as bancadas do estadio. «Hai que confeccionar un equipo bo para competir e que ilusione a esa xente que nun principio é remisa a ir a Pasarón», detallou.

Todo dependerá, evidentemente, do orzamento dispoñible para este ano, cantidade que se desvelará a próxima semana durante a asemblea de socios. «Haberá que facer un bo equipo con ese diñeiro, e ademais, haberá que coordinar todo o fútbol basee para que todos evolucionen do mellor xeito posible», explicou o pontevedrés.

Milo Abelleira non rehuye dos obxectivos que se marcan desde a dirección granate. «Sendo o Pontevedra, o que está claro é que temos que quedar entre os catro primeiros posto, e se alcanzas o primeiro, mellor», matizou.

Con todo, o novo míster reclama paciencia «para ter un bo proxecto e sentar as bases, sen deixar ao carón que isto é o Pontevedra e ten que estar aí arriba».

No entanto, Milo Abelleira achaca a perda de categoría do Pontevedra, non só ao papel desempeñado polos futbolistas, senón a todo o que rodeou ao club o ano pasado, incluíndo o baile de adestradores e a situación económica do club.

Pero por mor da pasada campaña, a gran maioría dos xogadores do primeiro equipo non teñen cabida no proxecto que arrinca con Milo Abelleira. «Un saca a conclusión de que moi poucos deses xogadores poderían quedar aquí», indicou o novo técnico. «Logo haberá outros que pretendan atopar equipo en Segunda División B ou cunhas determinadas cantidades económicas que non se poden ofrecer de ningún xeito».

Pretemporada

Aínda que aínda se descoñece a data de inicio do campionato ligueiro de Terceira División, Milo Abelleira calcula que a pretemporada comezará sobre o 10 ou 11 de xullo. «Será o momento de construír a base do primeiro equipo e de todo o fútbol basee do Pontevedra», sinalou.

Doutra banda, sobre o filial, Abelleira indicou que coñece aos xogadores. «Os mozos tiveron un ano complicado ao ter tres adestradores, e ao final, aínda que cada técnico achega cousas boas, os xogadores carecen da estabilidade necesaria para competir». Engadiu que «son ideas moi distintas que machucan á hora de xogar».

Iso é a clave do auto porque a maxistrada considera que houbo acordo á hora de dividir o período de descanso e desmonta a obrigatoriedade de gozar de tres semanas consecutivas, que establece o convenio colectivo dos futbolistas.

«Foi unha decisión acordada do persoal, aceptada polo adestrador, para non prexudicar o desenvolvemento da competición e, é de supor, ratificada polo club. Iso conduce á conclusión, en contra da postura defendida polos demandantes, de que as partes estaban de acordo en proceder ao fraccionamiento das vacacións do modo previsto no convenio colectivo», recolle o fallo.

Imposible saber o final de liga

A xuíza estima que o club non puido comunicar aos demandantes o período de goce das vacacións con dous meses de antelación porque era imposible saber se o Pontevedra tería que seguir en competición unha vez concluída a liga regular. Comprende que o persoal se marchou de vacacións contra a súa vontade do 19 de maio ao 2 de xuño, e que por iso, agora deben ser os xogadores os que elixan as datas de goce dos días que lles quedan, que non son os mesmos para todos.

Así, a Sergio Castaño, Santi Amaro, Ían Espadas, Adrián Cruz , Pepe Aicart, Rubén Reyes e a Neru recoñécelle dez días, entre o 21 e o 30 de xuño. Aitor Fernández marcharase o 22, Claudio Giráldez e José Picón, o 23, Ignacio Afonso o 24 e Rubén Pardo e Yahvé o 25.

Visita aos nenos do hospital

O consello aproveitará esta sentenza para cumprir os seus obxectivos. «Non só están para adestrar, xogar e cobrar. Veñen prestar a súa imaxe, e debemos aproveitala o tempo que estean aquí para devolverlle á sociedade pontevedresa todo o que non se lle deu, porque durante a tempada non se cumpriu un só convenio, e hai varios», afirmou Mauricio Rodríguez durante a presentación de Milo Abelleira.

«Gustaríame que fixesen unha visita aos nenos enfermos do hospital, aos que supoño que fará unha ilusión enorme que aparezan cuns detallitos», dixo.

O enigma de Cristian Castells

No texto hai unha sorpresa porque Cristian Castells non figura entre os denunciantes, tampouco se presentou a adestrar o 2 de xuño e non chegou a un acordo co consello. O presidente recoñeceu este extremo.

«Non temos coñecemento de onde se atopa nin por que segue sen aparecer. Esperaremos un tempo prudencial, o que estipula a lei, antes de tomar medidas», explicou Mauricio Rodríguez, quen adiantou que os servizos xurídicos do Pontevedra poranse en contacto con el, a través de «un burofax ou un telegrama», pasado ese período. O xogador non arroxou luz, e contestou así a se se ía a desprazar a Pontevedra: «Iso teno que saber e decidir o meu representante». E acerca de por que non figuraba entre os demandantes insistiu en que «iso é cousa do meu representante. Xa che estou contestando. Síntoo, pero non podo dicirche nada máis».

Os dirixentes granates e o persoal están enfrontados pola duración da vacacionais. O presidente da entidade, Mauricio Rodríguez, estimou que só lle correspondían 13 ou 14 días, mentres que os xogadores reclamaban máis tempo de lecer.

O preito dirímese nunha das salas do Xulgado do Social de Pontevedra. «Nós imos estar aquí adestrando, polo menos, ata que a xuíza diga o contrario», afirmou o granate Sergio Castaño. Calcúlase que a decisión da titular do Xulgado do Social número 1 coñézase a principios da semana entrante.

Para el, así como para outros moitos xogadores, a situación «non é normal. Vivimos un momento que non se comprende, pero se hai que adestrar faise». A gran maioría dos xogadores finalizan contrato este mesmo mes.

O malestar existente entre o cadro de persoal e a directiva ten a orixe na negativa de gran parte dos xogadores de rebaixar a cantidade que o club lles debe en atrasos e outras primas por obxectivos. «No meu caso non hai negociación», sostivo Castaño. «Eu tiven que interromper as miñas vacacións para vir a Pontevedra para adestrar e aquí estou, e quedoume», engadiu. Varios dos seus compañeiros tamén aceptan os adestramentos, aínda que tampouco coñecen o sentido «de estar aquí para irnos nuns días».

De feito, para o avogado dos xogadores os adestramentos son simplemente unha forma de «represalia e castigo» do presidente, Mauricio Boullosa, cara aos xogadores por negarse estes a alcanzar acordos á baixa para a rescisión dos seus contratos.

Só estiveron ausentes Fran Amado e Cristian Castells. O primeiro alcanzou un acordo cos dirixentes granates para abandonar o club, mentres que o segundo, aconsellado polo seu representante, negouse a volver ao traballo e abandonar o campus futbolístico que organizou no seu pobo natal de Sueca (Valencia). «Non sei por que xogadores que acabamos contrato temos que regresar aos adestramentos», apuntou Castells. «Isto non está a pasar en ningún club de España. Será que non queren pagar o que traballamos e iso é un problema de eles», engadiu.

Neste sentido, subliñou que «estou tranquilo, posto que cumprín co meu traballo». Tamén precisou que «este ano tocou fracaso, pero o fútbol dá moitas voltas e dunha tempada a outra todo pode cambiar». Hoxe está programado un novo adestramento. Haberá polo menos un ao día ata o 30 de xuño.

«Será cousa do club», relatou por aquel entón o ex xogador granate, pontevedrés que militou en todas as categorías do club, desde o equipo cadete ata o primeiro equipo.

Pero borrón e conta nova. Atrás quedou o filial celeste e a misión é coller a un Pontevedra afundido e catapultarlo á categoría de bronce do fútbol español.

«Curiosamente eu xogaba cando o Pontevedra subiu de Terceira contra o Eibar e regresouse á categoría que se perdeu anos antes», detallou Milo Abelleira.

O novo adestrador granate falou nos micrófonos de Radio Voz e deixou claro os obxectivos de cara á próxima tempada, no primeiro ano de inferno. «Debemos ter esa unión necesaria para ascender de división», precisou Milo Abelleira. «Sabemos que temos un reto moi importante, tanto no aspecto económico como no deportivo». Milo Abelleira aterra no banco granate despois do seu segundo paso polo Celta B, equipo co que disputou unha primeira volta de ilusión e acabou deixando ao filial na zona tranquila da segunda División B. Dirixiu ao xa desaparecido Endesa As Pontes, así como ao Pontevedra, Ourense e Cultural Leonesa.

O ex xogador e técnico granate precisou que unha das súas prioridades é sentar a falar co actual corpo técnico «xa que a miña intención é que poidan seguir modificando un pouco os seus contratos». De feito, Milo Abelleira destacou que o luns durante a súa presentación detallará cales serán as súas funcións a próxima tempada no organigrama da entidade o Hai que roelo.

A pesar de que Abelleira adestrará en Terceira a tempada 2011-2012, a súa fichaxe polo Pontevedra é para el unha promoción. «Dirixir ao Pontevedra véxoo como un ascenso, e non como un descenso», sentenciou.

A guerra estalou á conclusión da liga regular nunha polémica negociación individual, con cada un dos integrantes do persoal granate, que no seu conxunto apenas se prolongou ao longo dunha tarde.

O presidente expúxolles a necesidade de que renunciasen a unha parte importante das dúas nóminas que tiñan pendentes, abril e maio, a cambio de deixarlles marchar para as súas casas de inmediato. Mauricio Rodríguez fíxolles saber que, en caso contrario, adoptaría as medidas que estimase oportunas, entre as que se atopaban facerlles adestrar e disputar amigables, entre o 3 e o 30 de xuño.

A pesar diso, tan só catro xogadores, Dele, Santi Cezón, Tiko Messina e Dani Pendín, aceptaron o trato, e puideron desligarse do Pontevedra sen represalias. O resto recibiu a orde de irse de vacacións o pasado 18 de maio para regresar mañá.

O dirixente tomou a decisión de retirarlle as outras dúas semanas de descanso retribuído, ás que teñen dereito, amparándose no Estatuto dos Traballadores, aducindo que perderon esa parte das vacacións por non gozalas antes do 31 de decembro do 2010.

O persoal granate acudiu entón á AFE, que decidiu presentarse no conflito solicitando os servizos de Miguel Juane, experto avogado laboralista que gañou importantes casos, para recuperar no xulgado o dereito fundamental íntegro que lles concede o convenio propio que teñen os futbolistas de Segunda División B. Na contorna do club afloraron onte voces que crían que o presidente se ha columpiado». O xuíz dirá se é así ou non.

O acordo entre as partes é un feito desde hai bastantes días porque o club o considera o home ideal para dirixir ao equipo en Terceira División dada a súa experiencia coa canteira e o técnico se desligó do Celta B para apostar por regresar á súa casa.

Con todo, os flocos económicos prolongáronse no tempo máis do esperado, e agora debe ser o consello o que aprobe o desembolso económico.

«Os xogadores teñen dereito a unhas vacacións anuais retribuídas de 30 días naturais, ou da parte proporcional que lles corresponda cando teñan unha antigüidade inferior a un ano no club; e dos que polo menos 21 serán gozados de forma continuada e o resto cando as partes o acorden. En caso de desacordo, gozaranse os 30 días de forma continuada».

Isto parece deixar claro que os xogadores, tal como defendía o sindicato de futbolistas, non terían que reincorporarse mañá aos adestramentos, porque á vista está que non houbo acordo entre as partes. Pola contra, o conflito non chegaría aos tribunais.

O xuíz podería determinar que o Pontevedra incumpriu o convenio colectivo dos futbolistas profesionais ao obrigalos a marcharse de vacacións o 18 de maio contra a súa vontade, entregándolles un escrito coas instrucións a seguir, e non deixarlle gozar os trinta días seguidos. Nin sequera as tres semanas preceptivas.

 Problema ao presentarse

Este problema estará encima da mesa mañá, en canto os xogadores preséntense a adestrar nas instalacións de Príncipe Felipe, sobre todo se as sesións de traballo e as xornadas transcorren sen que salga a sentenza, porque «en ningún caso poderá substituírse o período vacacional por compensación económica». Ata podería darse o caso de que non houbese días suficientes para gozalas durante o mes de xuño.

No entanto, hai outras cuestións que poderían ser de aplicación, e que faría que os quince días de vacacións vísense reducidos a só dez. Iso é así, porque os xogadores se marcharon de vacacións de Nadal o 20 de decembro do 2010 e regresaron ao traballo o 27. Os días 24, 25 decláranse inhábiles.

Desa forma, o seu retorno aos adestramentos non sería mañá senón o vindeiro luns 13 de xuño. Por iso, aínda terían que traballar durante polo menos dezasete días. Iso si, hai que ter en conta que o apartado terceiro establece que «o ano para o cómputo das vacacións contarase desde a data de comezo da relación laboral». É dicir, que non terán os mesmos días os xogadores do ano pasado, que aquel que asinou o contrato en xullo, agosto ou xaneiro. Terán dereito a unha parte proporcional en función do tempo que traballasen para o club, aínda que o xuíz podería establecer dúas únicas distincións: entre os que empezaron a tempada e os que chegaron no mercado invernal.

Respecto diso, o apartado 1 do artigo 14 do convenio colectivo dos xogadores establece que «o contrato subscrito, entre o club ou SAD e o futbolista profesional, terá sempre unha duración determinada, ben porque exprese a data de finalización, ben porque se refira a unha determinada competición ou número de partidos».

E engade que «no primeiro suposto, entenderase finalizado, sen necesidade de previo aviso, o día sinalado. No segundo suposto, entenderase finalizado o día en que se celebre o último partido de competición de que se trate, sempre que o club ou SAD participe no mesmo».

Aos xogadores do Pontevedra, salvo sorpresa, afectaríalles o primeiro suposto porque o seu contrato finaliza o 30 de xuño.

Dáse o paradoxo de que ás 12.01 dese día a entidade podería estar en tres categorías diferentes. En Terceira, no caso de pagar en prazo e que non se dean as circunstancias necesarias para recuperar a categoría nos despachos. En Segunda B se se desen os dous supostos anteriores, ou en Preferente de non abonar en prazo as cantidades denunciadas ante a AFE.

Esta última posibilidade parece descartada porque a xunta actual está convencida de que conseguirá o diñeiro necesario para evitar ese novo desastre.

A opción de repetir en Segunda B pasa sobre todo polo que ocorra cos clubs morosos da categoría. Sería máis factible se descende o Cacereño, que foi denunciado pola falta de pagamento das nóminas de abril e maio.

Pero a Cultural, o Palencia e o Alavés tamén poden botarlle unha man ao Pontevedra xa que a RFEF podería volver reunir a galegos, vascos e casteláns no mesmo grupo.

 O persoal en bloque da Leonesa denunciou as sete mensualidades pendentes ante a AFE, así como algunhas cantidades correspondentes á tempada anterior.

A entidade necesita polo menos 600.000 euros para ese concepto. Pero iso non será suficiente para poder subsistir porque incumpriu o primeiro prazo de pagamento aos acredores, determinado polo proceso concursal. Por iso, producirase a liquidación da sociedade no caso de que un deles opte por denunciar.

A nova corporación de León xa comezou a reunirse cos empresarios da construción, que son accionistas, para que busquen os dous millóns de euros que necesita a Cultural para salvarse. O principal é chegar a un acordo con Facenda e a Seguridade Social.

O Palencia acabou a liga quinto, pero podería irse a Terceira porque debe uns 250.000 euros. Benxamín, ex do Valladolid, e Agostiño, ex do Málaga, xa denunciaron en decembro. Acabou a liga con 18 xogadores porque non puido cubrir a marcha de Jairo ao Zamora. Os socios apostaron por convertelo en SAD, pero a dificultade estriba en reunir o capital social duns 2 millóns. O actual presidente, Óscar Mata, porá 1,2.

E o Salamanca esta pendente de acollerse á Lei Concursal.

Os equipos descendidos de Segunda B, da mesma rexión, gozarían desa opción se ningún da categoría anterior puidese afrontar o pagamento. Dépor B e Pontevedra só poderían aproveitarse se os damnificados fosen Montañeros e Lugo.

De non cubrirse as vacantes terían unha oportunidade os equipos de Terceira, e logo de Segunda B, que tivesen dereito a xogar no grupo do castigado. E de quedar ocos, todos os conxuntos das dúas categorías, seguindo o mesmo orde, poderían exercer a opción de xogar nos outros tres grupos.

-¿Que balance fai do seu paso polo Pontevedra?

-Esperaba algo máis. Se o chego a saber non me vou ao Pontevedra, iso está claro. O rendemento do equipo non foi o esperado, e prevíase o revulsivo cun cambio de adestrador pero non o houbo. Había moitos xogadores lesionados, outros sancionados. Nunca se deu cun equipo basee e hai que engadir que tamén debutaron moitos xogadores do filial. Non estou contento nin moito menos.

-Os xogadores non renderon o suficiente.

-Cando por un equipo pasan tres adestradores e moitos xogadores é un club no que algo non funciona. E hai xogadores, dito isto, que non renderon máis porque tiñan un tope, xa fose por consecuencias físicas ou anímicas. E se lle sumamos ademais que os resultados non acompañaban, houbo futbolistas que viñeron abaixo irremediablemente. Estou contento con algúns xogadores que foron verdadeiros profesionais, pero con outros leve unha enorme decepción.

-¿Que fallou?

-Foron moitos temas. E tamén se produciu a dimisión de Pedro Ferreira (coordinador do fútbol basee), que sempre coincide comigo, e o secretario técnico que non aparece. E cando ías adestrar, practicamente estabas sempre só cos xogadores. Por alí non aparecía ninguén. Un illamento total. A verdade é que me atopei moi só.

A directiva dábao todo por perdido.

-Parece ser. Ata desde o club respirábase a sensación de que o equipo se ía a Terceira. Era coma se estivéseno esperando. Son situacións que non entendes, xa que mentres había puntos por disputar podías saír do pozo e manter a categoría.

-¿Faltou ese apoio dos responsables da entidade?

-No club palpábase que o equipo baixaba a Terceira. Ninguén da directiva acompañábanos nas viaxes, nin un só directivo, e iso é moi forte. E son cuestións que chocan, aínda que si nos acompañaban os afeccionados. A afección foi a mellor. Todo era moi raro. Agora hai que facer as cousas con cabeza se se pretende levantar ao club.

-Talvez se produciu demasiada distracción extradeportiva.

-Creo que si. Foi todo unha pena, xa que o Pontevedra é un bo club. Agora terán que medir todo moi ben só para sobrevivir. É complicado que a entidade saia adiante coa débeda que ten. E a isto hai que engadirlle a crise que nos está caendo encima, porque aínda non tocamos fondo. Será complicadísimo que o club poida seguir. De verdade, subir ao equipo a segunda B non é nada doutro mundo.

-¿O Pontevedra non sería o primeiro en caer?

-En España xa caeron equipos importantísimos. Por exemplo, pasoulle ao Burgos en dúas ocasións, ao Logroñés, ao Linares hai dous anos cando estaba eu alí. Equipos con grandes afeccións nos que non parecía que había problemas e ao final afloraron as complicacións. E no Pontevedra está esa débeda a punta de caramelo. A crise está a facer moito dano a todo, e no mundo do fútbol, como é evidente, tamén.

-¿Prexudicaron as imposicións dos responsables do club?

-O de Sergio Castaño foi unha decisión do club, xa que non podía xogar un partido máis. Houbo unha orde que prohibía que xogase. Esas cousas enténdoas e houbo que compracer á entidade.

-Pero, ¿afectaría ao xogador, aos seus compañeiros?

-Non é fácil que os compañeiros aceptasen esa imposición desde a dirección do club, aínda que recoñezo que a entidade está sempre por encima de todos, como debe ser. Está por encima do adestrador, do presidente e dos xogadores. Era unha orde da directiva e acatouse a machada.

O Pontevedra non ten marcha atrás, e xa viaxa a Terceira División, campionato que disputará a próxima tempada. Equipos como o Ourense e o Ferrol están a xogar a fase de ascenso a Segunda B, e de fracasar nas súas aspiracións, a máxima categoría do fútbol autonómico galego contará con varios clubs históricos de Galicia a próxima tempada, aos que haberá que engadir equipos tradicionais da división como son o Lalín (recentemente ascendido de Preferente Sur), Ordenes e Villalonga.

-¿Será unha transición dura a Terceira?

-Creo que se son capaces de formar un equipo para subir, acabarán ascendendo. Pero o problema non é o deportivo. A verdadeira controversia é a débeda coa Seguridade Social que debe cumprir no prazo de cinco anos, e para iso, fai falta un sacrificio tremendo, o mesmo que haberá que levar a cabo para manter ao equipo filial como se pretende. Subir talvez non sexa o problema, pero o Pontevedra é un equipo para quedar campión nesa categoría, non para estar de terceiro ou de cuarto. Deben de saír como un campión. É a única forma de empezar con bo pé a tempada.

-En Pasarón, se o equipo non arrincan ben, estarán só os incondicionais.

-Si, efectivamente. Hai que facer as cousas ben, e ao parecer van fichar a Milo Abelleira, e el coñece o fútbol de Terceira a nivel galego. Hai que construír un equipo que sexa, evidentemente, competitivo, xa que quedarán moi poucos xogadores dos que na actualidade están no cadro de persoal. E é unha tarefa que non será sinxela.

-¿Que opina de Milo Abelleira, veña ou non ao Pontevedra?

-É un gran adestrador, e unha gran persoa. Creo que pode levar ao equipo a bo porto, no caso de que finalmente se converta no técnico do Pontevedra. Ademais, é unha persoa que coñece moi ben a Terceira División, xa que aínda que adestrou este ano en segunda B, sempre estaba en campos de Terceira cando llo permitían os encontros do Celta B. Coñece a moitos xogadores. Levará ao cadro de persoal ao máximo e iso é o ascenso.

manolo tomei ex adestrador do pontevedra

Ese 30 de maio conclúe o primeiro prazo para presentar as pertinentes denuncias ante a AFE e a Federación Española de Fútbol, algo do que os futbolistas están moi avisados, dada a forte crise económica pola que atravesan a maioría dos clubs de Segunda B.

Polo tanto, o Pontevedra tiña como límite onte para realizar as transferencias aos xogadores. Iso é así, porque unha orde de pagamento entre contas de distinta entidade bancaria tarda uns dous días hábiles en materializarse e o diñeiro nunca estaría ingresado efectuando o xiro hoxe. Aparecería o martes. O mesmo ocorrería facéndoo a través de Internet.

En calquera caso, o pagamento desbloquearía de inmediato o procedemento e as denuncias quedarían sen efecto. En caso contrario, o conflito pasará a mans da comisión mixta da AFE e a FEF. Esta dará traslado do seu ditame ás partes, que disporán duns días para presentar as alegacións que estimen oportunas. O club terá ata o 30 de xuño para pagar no caso de que a demanda sexa estimada válida e fracase o recurso.

Un novo incumprimento suporía o descenso a Preferente. Pero ademais haberá un segundo prazo para denunciar a falta de pagamento do mes de xuño. «Non imos facer concesións. O luns denunciarei ao club ante a AFE a menos que reciba unha notificación do banco dicindo que teño ingresado todo o que me deben. Vexo a conta todos os días, pero o diñeiro non entra», asegura Espadas.

«As denuncias farémolas de forma individual porque a AFE non permite realizalas de forma conxunta, pero todos estamos en contacto permanente e actuaremos da mesma forma. Sabemos que terá moi difícil cobrar o que o deixe pasar, e ninguén lla vai a xogar», confesa o dianteiro vasco, quen insiste en que non haberá descoidos.

«Estamos moi concienciados. Todos temos a documentación preparada para enviar, e ata podemos facelo por mensaxería a noite anterior, porque estará entregada antes das oito da mañá», recalca.

O xuízo, o vindeiro xoves

Hai que destacar que a vista entre o Pontevedra e os xogadores polo conflito das vacacións foi fixada para o xoves. Terá lugar no xulgado do social número 1 de Pontevedra, e o xuíz terá que determinar se o club actuou conforme á legalidade ao quitarlle quince días do período festivo por non gozalos antes do 31 de decembro. «Espero gañar o xuízo, e que se resolva rápido, porque o caso está moi claro. Os futbolistas non nos rexemos polo Estatuto dos Traballadores. Temos convenio propio».

O sexto punto da citada circular advirte aos seus afiliados que «ante a difícil situación económica pola que atravesan algúns clubs, que puidese levalos nun futuro a un procedemento concursal, é necesario que agora, máis que nunca, valoredes seriamente a conveniencia de non aceptar ningún adiamento de pagamento ao club».

E engade que o desaconsellan «con aqueles clubs que teñen graves problemas de pagamento» ou que ascenden a Segunda ou descenden a Terceira, xa que podería complicarse «a reclamación das cantidades aprazadas a través das Comisións Mixtas».

-Vostede considérase un cabeza de turco. ¿É que non se encargou de decidir as renovacións e de confeccionar o equipo?

-Sergio Martín non botou absolutamente a ninguén. Encantoume que continuase Vázquez, Baquero, Malón, Víctor Bravo, Nevado ou Iván Carril. O problema é que levaban meses sen cobrar e escoitando escusas, e ante calquera oferta mellor, preferiron marcharse. O Pontevedra non podía competir con iso. A xente non debe esquecer que se foron de vacacións con dúas nóminas pendentes.

-Pero ese argumento cae cando o club comunica aos accionistas que o persoal desta tempada é máis cara…

-Iso non é certo. O persoal que empezou a tempada era sobre 200.000 euros máis barata.

 -¿E iso como se explica?

-Non o sei. A min non me tes que que facer esa pregunta, nin debo respondela. Pero, ademais, o club volveu abaratar custos coas entradas e as saídas.

-Por que non saíu á palestra cando lle choveron as críticas…

-Non o fixen porque son un home de club. Este é un barco que estivo axitado por mil turbulencias durante todo o ano, e consideraba que unha máis era prexudicial. Falouse de todo, menos do que se tiña que falar, e tratei de minimizar esas cousas aínda a custo de que me desen a min. Ninguén me preguntou: ?¿como é que este persoal é máis cara??, e eu tampouco ía saír a dicir publicamente, ?oe iso é mentira?.

 -Pero en pretemporada púidose divisar que o nivel descendera bastante…

-Apostouse por un persoal máis curto e versátil. Ían Espadas, Igor, Rubén Reyes, Gerardo ou Asier formaban un ataque moi bo, e só facía un mes que a afección sacara aos ombreiros a Santi Amaro, Adrián Cruz , Pendín, Aicart, Pendín… Entendemos que o medio campo tamén estaba ben cuberto, do mesmo xeito que as bandas.

 -Nos amigables xa se vía que a defensa non funcionaba…

-Non se rendeu ao nivel esperado, particularmente atrás, pero ¿Por que non se tivo tranquilidade e mantívose estabilidade a nivel deportivo co adestrador e o persoal, modificando en xaneiro esas dúas ou tres cousas que se considerasen oportunas?. ¿Por que nos metemos desde a oitava xornada nunha nora de situacións controvertidas, que axudaban a todo, menos a levar isto polo bo camiño?

 -¿Apostou forte polo ex capitán Alejandro Vázquez?

-Ao principio da tempada ofrecéuselle seguir durante tres anos máis. Maior confianza que esa non se lle pode mostrar a ninguén. É moi difícil atopar en Segunda B un central esquerdo co rendemento que pode dar el.

 -¿Por que non se fixo un esforzo económico dado que era o líder do vestiario?

-Vázquez xogou as súas bazas nunha negociación que levou única e exclusivamente Fran Crujeiras. Gustounos contar con el tanto con Pablo Alfaro como con Ángel Viadero. Así o manifestamos.

 -¿Pero vostede é consciente de que a oferta que se lle fixo era ridícula?

-Por suposto. Seino porque mo dixo el mesmo, pero as perspectivas de futuro eran negrísimas. E cumpríronse por que aos xogadores só se lles pagou a primeira mensualidade.

 -¿Se non había diñeiro porque Igor tiña unha ficha desorbitada?

-É mentira que cobrase 200.000 euros. Non sei exactamente canto percibe, pero creo que o seu salario estaría ao redor da metade dese diñeiro.

 -¿E como se lle deixa marchar logo co equipo xogándose a vida?

-Os novos directivos fixeron unha declaración de intencións como tratar de galleguizar o persoal ou abaratar custos. Dixéronme que volvese, e que me puxese ás ordes de Castro Santos. O club, non Fernando, deume a orde de buscarlle un equipo a Igor para sacarlle do Pontevedra, porque co diñeiro que cobraba non chegabamos a final de tempada. Iso non quere dicir que estivese de acordo con esa decisión.

 -¿Fíxollo saber a eles?

-Por suposto. Díxenlle ao club que Igor en Segunda B é insubstituíble en calquera equipo, aínda que estea a realizar unha tempada regular ou mala. É un xogador que rende ao máximo cando as cousas están tranquilas e, ata que se marchou, tivo que soportar ser o capitán nun club no que había 200 problemas cada día. Fixo de parapeto entre a entidade e o persoal, e iso pasoulle moitísima factura.

 -¿Está a dicir que a súa incidencia na planificación das fichaxes de xaneiro foi nula?

-Si, contrariamente ao que moita xente está a dicir. Dixéronme, «hai que substituír a Noel Alonso, Asier, Omar, Igor, Padín, Gerardo e Omar».

 -¿Intentou convencer os directivos sobre descártelos?

-Claro. Era complicado atopar un substituto para Noel, Asier, Gerardo ou Igor nesas datas. Pasaba o mesmo con Padín, pero recoñezo que non servía para o estilo de xogo que se estaba levando a cabo. Encima había que fichar, a poder ser galegos, ofrecendo moi pouco diñeiro e só quería vir o que non xogaba ou estaba sen cobrar. E non quero menosprezar os reforzos porque teñen unha boa traxectoria en Segunda B.

 -Rubén Pardo non funcionou e algúns non xogaron…

-É un bo xogador que marcou moitos goles na categoría. Álex Bao veu gratis para tratar de botar unha man no filial, e se era necesario no primeiro equipo. Santi Cezón é un lateral esquerdo sub-23 cunhas condicións excepcionais, que tampouco cobra case nada, pero non se lle deu unha oportunidade. Ou el non lla gañou. Dentro duns anos verémolo en Segunda B.

 -¿Cre que foi un erro non renovar a Omar?

-Eu aínda non volvera cando se foi, pero o seu rendemento tampouco foi o máis desexable, aínda que era difícil substituílo. Para min foi un erro sacar do equipo a el, Asier e Gerardo ao mesmo tempo.

 -Volvendo atrás. Na cuarta xornada xa se falaba dunha posible destitución de Ángel Viadero, algo que non era novo no club. ¿Vostede defendeuno?

-Si, fíxeno ante o director xeral e o consello de administración. Nunca deixei de confiar nel. De feito, escribín un informe dicindo que non debía ser destituído. É máis, creo que o Pontevedra non descendería se non fose destituído. Ese foi o principio do fin deste club. Crujeiras tomou esa decisión.

 -¿Era necesario facerlle saír de noite da súa casa para dicirlle que continuaba no cargo e destituílo ao día seguinte?

-Non. Iso non ten ningún tipo de explicación. Son formas de proceder afastadas totalmente da racionalidade, pero vindo de quen vén…

«Non é que haxa ningún problema, porque teña que ser tamén secretario técnico, é máis ben unha cuestión de plasmar nun contrato todo o que queremos, e iso tarda uns días. Acábome de desligar do Celta, aínda que seguirei alí ata o 30 de xuño, e agora imos traballar en serio no tema», manifestou Abelleira, quen aclarou que «espero que, entre o que queda de día e mañá (por hoxe), quede todo resolto para empezar a traballar canto antes».

A aposta que realiza é arriscada porque no filial olívico gozaba de estabilidade. Puido máis o seu corazón granate á hora de valorar os proles e os contras. «Podía seguir en Vigo, pero hai un mes que coñezo este proxecto e ilusióname máis. Se que terei moito traballo e esixirame maior dedicación, pero tamén vai dar maiores satisfaccións. O outro día, cando falei co Celta, xa tiña un pouco claro o que ía facer e non dei opcións á renovación», afirmou.

Máis tranquilidade en Vigo

«Para min é un reto volver a Pontevedra. É unha alegría enorme, pero se que vou ter complicacións. En Vigo tiña toda a tranquilidade do mundo. Estaba a adestrar a mozos nunhas boas instalacións, e non tiña os problemas que terei aquí, a nivel de resultados. Alí non se mira tanto a clasificación. Aquí será todo ao revés», engadiu.

A continuación, botou a vista atrás con nostalxia. «Estiven no Pontevedra moito tempo. Vin con 14 anos, saín con 22, regresei aos 27 e logo marcheime con 37. Funme moi desgustado porque realicei unha boa tempada. Gerardo Lorenzo quixo que nos desligáramospese a que tiña unha tempada máis de contrato. Tiven que buscarme a vida fóra, e fíxeno o mellor que puiden»

A aposta da directiva do Pontevedra semella moi acertada porque Milo é un técnico cun gran percorrido na categoría de bronce e conta cunha ampla experiencia para sacar adiante proxectos de maior envergadura.

No entanto, o seu mellor aval é o perfecto coñecemento que ten do fútbol galego, porque aproveita boa parte do seu tempo libre para ver en acción aos mellores baluartes das catro provincias. E é precisamente o que buscaba o Pontevedra.

«Afago seguir a moitos futbolistas. Este domingo fun a ver un partido de xuvenís a Ourense, e o sábado vin outros. Sempre que podo vexo moitos encontros, tanto de aquí como de fóra», apuntou Abelleira.

Onte estaba na Xunqueira

Nunha liña similar recalcou que «agora mesmo estou na Xunqueira vendo os adestramentos. Fágoo tamén porque sempre aprendo algo de cada adestrador, sexa de alevíns, cadetes… Sempre sacas algunha conclusión, e ves como se comportan algúns futbolistas no terreo de xogo. Desa forma gáñase moito tempo».

O Pontevedra aforrarase o salario do director deportivo, figura que desaparece nesta tempada despois da mala experiencia con Sergio Martín. Ademais, sairá gañando porque Milo Abelleira coñece a canteira do Pontevedra á perfección.

Por iso, é de esperar que a fornada de bos futbolistas, que saíron nos últimos anos, conformen a base do novo cadro de persoal. Álex Freire, Javi Nogueira, Sergio Ríos ou Gabi Misa, entre outros, están chamados a tirar do carro no camiño que conduce a Segunda B. Iso si, nada sería de estrañar que algúns dos reforzos do Pontevedra puidesen chegar da base do Celta, a quen lle interesa que os xogadores máis novos, que aínda están verdes para o filial, crezan deportivamente nun fanfurriñeiro da Terceira División.

Ambos atacaron a Mauricio Rodríguez, e mostráronse seguros de que o Pontevedra desaparecerá se non o botan. «O Pontevedra perdeu todos os seus valores, humildade, traballo… O presidente foi elixido polos políticos, que é como coller a unha persoa da rúa e dicirlle ?toma un millón de euros?. Non se sabe quen puxo esa cantidade, que diñeiro hai, se imos saír en Terceira ou en Preferente», comentou Millán.

«Queremos un cambio total. O club está moi viciado. Hai que recuperar os valores e apostar pola canteira. Isto pódese reflotar. Pero a afección é a que menos pinta na entidade. Temos que tragar todo o que nos fan», engadiu.

Un peñista comentou que «¡hai que pedir unha auditoría externa!». A resposta desde a mesa foi contundente: «Hai que cambiar o consello, hai que eliminalo por completo». Millán defendeu a nivel persoal a súa crenza en que «o descenso estaba acordado porque en xaneiro se ficharon a sete xogadores, e estabamos a oito puntos da fase de ascenso».

Valdenebro desvelou que nos estamos expondo enviar un comunicado ao club tratando de lograr a cancelación de calquera tipo de fichaxe (en alusión a Milo Abelleira) porque o consello podería non saír adiante na asemblea. E iso sería hipotecar o club».

Nesa campaña 2006-2007 acudiu ao rescate da Cultural Leonesa, para salvala do inferno do descenso a Terceira División. O pontevedrés cumpriu con fartura co seu labor porque non soló evitou ese desastre, senón que o levou ata a undécima praza ao termo da competición. Ese bo final de liga fíxolle gañarse a renovación por tres tempadas.

Con todo, como adoita ser habitual no mundo dos bancos, Milo Abelleira non puido terminar o seu proxecto porque ao termo da seguinte campaña foi destituído do cargo ao repetir o mesmo posto na táboa, e non cumprir coas expectativas de meter ao equipo na fase de ascenso.

A Cultural tratou de esquivar a súa obrigación de finiquitarle en condicións, e o preparador levou ao club aos tribunais. A xustiza deulle a razón e o seu ex equipo tivo que abonarlle, na súa totalidade, os dous anos que lle quedaban de contrato.

Un ano sen poder adestrar

O técnico volveu gozar do fútbol co Celta B, onde chegou despois de pasar un ano en branco por culpa do seu conflito coa entidade leonesa. Aproveitou a ocasión para percorrer cada recuncho de Galicia e ojear tamén aos mellores elementos de Segunda B. En Vigo realizou dúas boas tempadas, con outras tantas primeiras voltas para enmarcar. Pero, os continuos roubos de futbolistas para as convocatorias de Eusebio Sancristán e logo Paco Herrera fixeron que o equipo viñese abaixo.

Na oitava xornada do exercicio 2009-2010 era colíder coa Ponferradina, con 18 puntos. Na décimo terceira saíu dos postos de promoción, e xa non regresou a eles. E este ano sucedeu algo similar. As primeiras once xornadas foron fantásticas. Lideraba a táboa con 26 puntos. O punto de inflexión tivo lugar na decimoséptima xornada cunha inesperada goleada a mans do Lugo (0-3). Ese día perdeu o liderado.

Neste mesmo sentido, Mauricio Rodríguez afirmou que coa medida que acaban de amparar, «non fan ben as cousas, xa que descoñecen a realidade da entidade». Tamén lles recordou que co paso que tomaron, segundo a súa opinión, puxéronse en contra de gran parte da masa social do club. «As penas non se pon en contra miña», sostivo o dirixente granate. «Están a enfrontarse á masa social que forman accionistas, directivos, traballadores e afeccionados», engadiu.

Para o mandatario granate, o único que están a levar a cabo os peñistas que pretenden facerse fortes dentro da estrutura da institución «é defender aos xogadores aos que só se lles pide que cumpran co seu traballo». Segundo Rodríguez Boullosa, o único que solicita aos granates «é que renuncien a cobrar o mes e medio que lles queda no contrato, e se non están de acordo, pois que traballen e adestren».

Con todo, o presidente do Pontevedra lanzou unha clara mensaxe aos que dirixen aos peñistas e que se fan chamar Asociación de Pequenos Accionistas Granates Granavedra (APAG): «Non están a facer ben as cousas. Nesta vida hai que ser un pouco intelixentes, xa que se eu non sigo, por un motivo ou outro, as empresas que achegaron diñeiro para salvar ao club poderían pedir a devolución do mesmo. E entón, ¿que?».

Así mesmo, Mauricio Rodríguez foi directo ao indicar que se os peñistas agrupados baixo o paraugas da APAG ten a intención de facerse coas rendas da entidade, «deben, só para empezar, vir aquí con diñeiro».

La Voz publicou na súa edición de onte que os peñistas que se están agrupando para ter unha soa voz na asemblea xeral de accionistas rexeitan a xestión realizada polo novo presidente, tanto na forma como no fondo.

Máis saídas

Queren facerse oír na reunión de xuño para «evitar que se siga danando a imaxe do club», e sobre todo, para impedir que «Mauricio Rodríguez e José Manuel Fernández continúen dirixindo» á entidade da cidade do Lérez.

Mentres tanto, onte precisamente pechouse a desvinculación do club de orlando Quintana. O acordo alcanzado co porteiro granate súmase ao xa asinado con Dani Pendín, Santi Cezón, Dele e Tiko.

«Estamos a pechar outra saída máis, pero de momento non está todo acordado», recoñeceu o presidente do Pontevedra.

«Son dos que pensa que ten voz e voto todo afeccionado que teña unha soa acción ou máis», apuntou. «E polo tanto, non me molestan as iniciativas que leven a cabo e que se consideren que son boas para o noso club», agregou.

De feito, o vicepresidente granate insistiu en que «oxalá as iniciativas sirvan para sacar á institución adiante ante a situación que atravesa».

«¿Por que non o intentaron antes de chegar eu ao club?», preguntouse onte Mauricio Rodríguez. «Veñen agora, e ¿por que non lle gustan as miñas formas?», engadiu. «Ao parecer ao que se dedican é a defender a un traballador que pretende cobrar pero non traballar».

O presidente pontevedrés explicou o que considera un profundo descoñecemento que teñen os peñistas sobre a verdadeira situación económica da entidade. «As penas e a xente son unhas grandes desconocedoras da verdadeira situación do Pontevedra, xa que pola contra non se enfrontarían a algo que deberían de estar, sen dúbida, apoiando», manifestou o mandatario da institución con sede na rúa Benito Corbal.

En busca de apoios

Doutra banda, a vitoria dos pequenos accionistas é complicada, posto que con só as accións de Nino Mirón, representadas polo secretario do novo consello de administración, Evaristo Portela, é máis que suficiente para ratificar a Mauricio Rodríguez no seu cargo.

Pero os dirixentes da APAG están a enviar mensaxes a todos os accionistas que se queiran unir á súa causa en busca dun novo rumbo da entidade. Reclaman un cambio.

Hai que recordar que os aínda pupilos de Manolo Tomé acusan a Mauricio Rodríguez de coaccionarlos para conseguir que asinen unha liquidación á baixa, perdendo ata un máximo do 90% do debido, algo que negou o dirixente. En caso contrario, sempre segundo as súas palabras, exponse a ter que permanecer na cidade máis tempo do que adoita ser habitual, adestrando a horas intempestivas e disputando unha boa cantidade de amigables.

O presidente recoñeceu este extremo, pero defendeu que non se trata de ningunha represalia. Ao seu xuízo, as cousas son moitos máis sinxelas que iso. Os xogadores, aínda que conclúa a liga, seguen pertencendo ao Pontevedra para todos os efectos e, dentro da legalidade, terán que aterse aos mandatos do club.

Esta mañá en Príncipe

A primeira sesión da semana, prevista para as 10.30 horas en Príncipe Felipe, está no ollo do furacán. As comunicacións telefónicas entre os servizos xurídicos da AFE e os representantes do persoal do Pontevedra son constantes, e o organismo terá información de todo o que ocorra no adestramento desta mañá, pouco despois de que os xogadores abandonen os vestiarios.

«O Pontevedra ten que ser consciente de que estamos en continua comunicación cos xogadores, que non están sos nisto. Contan co respaldo dos nosos servizos xurídicos, que estarán alerta ao que poida facer o club. Por iso, recomendámoslle á entidade que se ateña á legalidade vixente e ao convenio», explicou onte un representante da AFE, quen quixo deixar ben claro que os futbolistas non poden ser obrigados a quedar na cidade ata o último día do contrato que teñen asinado, e que de momento nos estamos limitando a asesorarlles»..

Uns 28 días de vacacións

«En ningún caso poden facerlles adestrar ata o último día de xuño porque, como calquera traballador, os xogadores teñen dereito aos 30 días de vacacións por ano traballado. Se o seu contrato é de doce meses, o 1 de xuño terían todas as da lei para regresar aos seus lugares de orixe», apuntou a mesma fonte.

Para realizar este cómputo hai que ter en conta que a relación laboral dos granates co Pontevedra arrincou o 19 de xullo do 2010. Por iso, traballaron 347 días, co que lle corresponderían 28,5 días de vacacións. Así as cousas, o equipo estaría en disposición de facer as maletas o 2 de xuño, como moi tarde. Con todo, esa é a teoría, coa que non coincide o presidente, que só recoñece 15 días.

Os representantes do sindicato aseguran que non se contentarán só con seguir os touros desde a barreira. «Se fai falta e as cousas complícanse, os nosos avogados desprazaranse a Pontevedra para evitar que se cometa calquera tipo de abuso», apuntaron as mesmas voces desde Madrid, quen advertiron a nivel xeral que a directiva ten a tixola polo mango porque pode empregar diversos medios de presión para conseguir o seu fin, sen vulnerar a normativa.

«Os xogadores son conscientes de que cosas poden permitir e cales non. Hai uns límites. E en principio, terán que adestrar á hora que decida a entidade, pero insisto en que debe ser dentro da legalidade vixente»

«A entidade ten que ser consciente de que estamos en continua comunicación cos xogadores»

«Teñen o respaldo dos nosos servizos xurídicos, que estarán alerta polo que poida facer o club»

«Se fai falta, os avogados acudirán

a Pontevedra para evitar que se cometan abusos»

Os seus esforzos céntranse sobre todo en intentar desbloquear a situación con «Orlando Quintana e Rubén Reyes, porque teñen un ano máis de contrato». O dirixente recoñeceu que o ideal sería traspasar ao porteiro canario, pero prefire non arriscarse a quedar sen o santo e sen a esmola.

«Ou problema é que non mercado non hai ningún equipo interesado. Poderían aparecer ofertas, pero teríamos que esperar ata case ou peche do mercado. Por iso, poder arranxalo agora moito mellor, porque aforraríamos xa uns cartos. Se non hai acordo, agardaremos», apuntou Rodríguez, que desvelou que «hai moi boa predisposición por parte de Rubén Reyes. Está moi disposto a negociar».

«Non ten razón a AFE nin ti porque non pódense contabilizar once nin doce meses xa que as vacacións van ligadas ao contrato laboral, non ao de compromiso. E todas as vacacións do ano anterior que non gócense antes do 31 de decembro, e non solicítense, non se teñen dereito a reclamar. Por iso, xo traballaron dende ou 1 de xaneiro ao 30 de xuño», explicou. E matizou que «non lle teño medo ningún á AFE».

A maioría dos que este ano defenderon a camiseta granate non continuarán o próximo, e polo tanto, para eles non é o final do camiño, senón un cambio de dirección. Quen queda atrás é a entidade e a afección.

Máis tarde explicouno o adestrador granate, Manolo Tomé . «Baixar cun equipo é terrible, sobre todo, para o club e para a afección, que en realidade o senten -manifestou-. Pero os xogadores están vacinados».

Nese sentido, o técnico moañés, que aterrou no banco granate hai dous meses, asegurou que co descenso «non se acaba o mundo», e precisou que «equipos potentes como o Ferrol» tamén están en Terceira División.

De feito, Tomé recordou que na primeira etapa de Fernando Castro Santos á fronte do persoal granate, «Pasarón enchíase e estaba en Terceira». Recorreu ao dito máis vale cabeza de rato que cola de león para explicar que se o cadro de persoal granate empeza gañando partidos, a afección encherá as bancadas do estadio.

Con todo, Tomé indicou que o problema real do Pontevedra é a débeda que carrexa. «É unha débeda gorda á que hai que facerlle fronte, xa que subir vaise a subir», indicou.

Así mesmo, o técnico granate asegurou que non só o Pontevedra debe afrontar graves problemas económicos, senón que hai moitos equipos en situacións similares. Indicou que unha das entidades que está a facer ben as cousas en Galicia é o Lugo, rival do domingo e que xogará a fase de ascenso. «Eu non se como se chama o presidente do Lugo», apuntou Tomé . «E cando non se coñece ao presidente dun equipo, é que o equipo funciona».

Todo o contrario que sucede co club con sede na rúa Benito Corbal. «Cando o presidente é o que manda, o que fai, o que desfai, o que baixa ao vestiario, apaga e vámonos».

Doutra banda, Manolo Tomé asumiu parte da súa responsabilidade no descenso ao preguntarse se «non peguei co pau que tiña que pegar ou lle dei á tecla que lle tiña que dar». Así mesmo, sostivo tamén que influíu a falta de tempo.

«Sete partidos non dan para moito, aínda que si houbo encontros en que o equipo respondeu ben», manifestou, como o choque ante o Cacereño.

«É un partido no que non nos xogamos nada, só a honrilla», recoñeceu Manolo Tomé . «Pero imos saltar ao campo a gañar o partido».

O míster granate dará oportunidade aos xogadores que non tiveron moitos minutos de xogo, ou ningún. Citou, por exemplo, a Santi Cezón, que chegou no mercado invernal procedente do expulsado Cerro Reyes, e aos canteiráns Javi Nogueira e Javi Pazos. «Tampouco imos sacar un once estraño, pero quero que o equipo que xogue non faga o que fixemos na segunda parte do Guadalaxara. Hai que pelexar, hai que correr, e se se gaña ben, e se se perde, tamén».

O choque pode ser a oportunidade para o porteiro nixeriano Dele, suplente desde que chegou á cidade do Lérez hai dous anos.

De todas as maneiras, Tomé sempre tivo a esperanza de disputar o derbi en terras lucenses con posibilidades de manter a categoría. «Nunca me imaxine chegar a estas alturas da tempada descendido», precisou o técnico granate. «Cheguei a pensar que o equipo podería ter a reacción que non tivo».

Esa reacción que buscaba Tomé non deu sinais de vida, e a causa está en que o Pontevedra parece a versión futbolística do Doutor Jekyll e Mr. Hyde, o conto alegórico de Stevenson. «Hai dúas caras deste equipo, e cando aparece a cara negativa, é complicado gañar», subliñou. «Facía tempo que non o pasaba tan mal no banco como na segunda parte do domingo» ante o Guadalaxara en Pasarón. «A impotencia para un adestrador é o peor que lle pode pasar». Afirmou que ao club granate fáltalle «faísca e capacidade de reacción», o que conduce aos xogadores «a que se deixan ir, e iso é o peor que lles pode pasar».

Detallou que tomar esa actitude de pasotismo é un gran erro, xa que os xogadores que triunfan «son os que dan a cara e os que destacan cando as cousas se tuercen».

Fariña, auga e fermento

O adestrador non oculta que no Pontevedra hai calidade, pero non é un cadro de persoal compensando. En ton metafórico, Tomé sinalou que para elaborar un equipo non hai que esquecer ningún ingrediente. «O pan parece que se fai con fariña e con auga, pero se non leva fermento, o pan non é bo. E a nós faltounos un pouquiño (de fermento)».

A letra, «A vida dáche sorpresas, sorpresas dáche a vida, ¡Ai Divos!», que soou con forza en rádioa fórmula hai tres décadas, ben puido virlle á cabeza a algúns afeccionados nada máis confirmarse a hecatombe porque ninguén esperaba un desenlace así. Todo o contrario.

Ata o máis pesimista dos seguidores fregouse as mans o verán pasado ao coñecer que a Federación Española de Fútbol integrara ao Pontevedra cos conxuntos estremeños, manchegos, madrileños e canarios.

Afirmacións do estilo, «neste grupo hai que ser campións porque é moi malo» ou «estamos ante unha gran oportunidade para ascender», repetíronse durante a pretemporada. E o certo é que non había demasiados argumentos para rebater esa lóxica esmagadora porque o equipo, que quedou ás portas da Segunda División, esquivara a potencias como Real Oviedo, Deportivo Alavés, Éibar, Real Unión, Palencia ou Logroñés.

Con todo, o grupo que debía conducir ao Pontevedra á gloria do fútbol profesional converteuse nun dos infernos deportivos máis graves da súa historia. De feito, o 26 de xuño do 2010, La Voz titulaba así a información relativa ás intencións federativas: «O Pontevedra cre que a proposta da RFEF favorecerá o seu camiño A Segunda». O tempo encargouse de demostrar que os xogadores tomaron a dirección contraria.

 Sen o Santo e sen a esmola

O corpo da noticia era igual de explícito e recollía declaracións de Fran Crujeiras, que falaba en representación da entidade. «Cremos que a nivel deportivo é bo para ou Pontevedra loitar contra lestes equipos na liga regular», comentou ese día o ex director xeral do club. «Alédame que non teñamos que enfrontarnos a conxuntos potentes coma Oviedo e Alavés, pero por outra banda dáme pena polo aspecto económico. Nese senso preferiamos que nos tocasen vos asturianos, pola cantidade de xente que arrastran cando desprázanse, pero non pódese ter todo».

O problema é que o domingo quedou confirmado que ao final o Pontevedra quedou sen o santo e a esmola. E o peor é que, na perentoria situación económica na que se atopa a sociedade, a tormenta ameaza con levalo á desaparición porque é inevitable que a débeda se multiplique coa participación na liga galega.

 Non hai perigo de desaparición

O presidente do club, Mauricio Rodríguez, encargouse de achegar algo de tranquilidade ao asegurar que non permitirá que suceda iso a pesar de que os ingresos se verán drasticamente reducidos, e Facenda non esperará para cobrar.

O panorama presúmese máis ben negro, coa lei concursal como saída máis propicia ou a opción de recuperar a condición de entidade deportiva, algo que polo momento tamén descarta o dirixente granate.

A súa calidade levoulle ao Badalona, segundo clasificado do Grupo III, co que disputará en breve a fase de ascenso a Segunda. Pero ese non foi o único erro. Víctor Bravo, outro dos homes crave do ano pasado, tiña intención de quedar, pero Sergio Martín comunicoulle que non había diñeiro para pagar o seu caché. «Non o entendo. Nin sequera fíxome unha oferta», comentou o maño naquela ocasión. Este tamén estará na promoción da man do modesto Melilla.

O terceiro caso é o de Iván Malón, que acabou no Alavés porque non atopou acomodo en Segunda, e era moi caro. Loitará igualmente polo ascenso. O curioso é que, a pesar de non haber liquidez para renovacións, confeccionouse un persoal máis caro con medianías que levaron á entidade ao limbo.

Hai que recordar que o Pontevedra viviu polo menos dúas situacións similares e sempre saíu da lameira. O problema é que nesta ocasión faltaba un líder carismático como Vázquez para exercer de psicólogo.

Na tempada 2008-2009, Rafa Sáez experimentou nas súas carnes, desde a pretemporada, a primeira gran praga de lesións do club, coa dificultade engadida de que afectou sempre á zona de creación e finalización do equipo. E a pesar diso, na cidade ninguén temeu polo descenso. O capitán estaba aí.

O técnico pontevedrés non puido levar a bo porto o seu proxecto porque todo o que atopou na entidade foron pedras no camiño, e acabou destituído. Eses inconvenientes convertéronse en facilidades para José Aurelio Gay, quen foi incapaz de mellorar os seus números.

Pero o exemplo máis próximo é o do ano pasado. Aguirre foi despedido no primeiro terzo do campionato. Pablo Alfaro chegou para arranxar o desaguisado, pero non o conseguiu ata a última xornada. Vázquez foi un dos seus grandes apoios.

Talvez se debe a que o grupo resultou ser máis competitivo, porque o nivel da maioría dos conxuntos era moi similar. Sexa como for, o caso é que as diferenzas en puntuación son notables, aínda que a palma lla leva precisamente o grupo 2, co que conseguiu disputar a fase de ascenso a Segunda a tempada pasada, e no que tería que ser incluído se só primasen os intereses económicos.

Así, agora mesmo, o Pontevedra non só non estaría en Terceira División, senón que se atoparía libre do descenso directo. Os seus 39 puntos servirían para igualar co Guijuelo. O Caudal de Mieres ocuparía a praza de promoción con 38 e os postos de descenso estarían decididos. O Barakaldo, outro histórico da Segunda B, é o pechacancelas con 24 puntos. O Sporting B tamén se foi ao limbo con 34, do mesmo xeito que La Muela e Peña Sport, ambos con 35.

No Grupo 3, sobre o papel non podería estar encadrado o Pontevedra, pero as puntuacións serven de referencia. A promoción ocúpaa o Alzira con 40 puntos, e o descenso Benidorm (39), Gramanet (36), Mallorca B (34) e Santboia (28).

E no cuarto máis do mesmo. A promoción está en mans do filial do Betis (41). O Alcalá de Guadaira é cuarto pola cola con 40 e o Estepona tamén ten opcións (39).

Un deles, Rubén Reyes, afirmou que «a este grupo déronselle moitos paus, e xente do club xa arroxara a toalla facía máis de mes e medio». El e outros compañeiros pediron perdón por deixar ao histórico club en Terceira División, posto que a gran maioría dos que este ano defenderon a elástica granate non continuarán a próxima tempada.

O partido non tivo moita historia. O club granate deu unha boa imaxe nos primeiros 20 minutos do encontro, pero despois o Guadalaxara os vapuleó cando piso un pouco o acelerador. Os granates non parecían un cadro de persoal que se xogaba o descenso, e os alcarreños si deron imaxe do que son: un equipo que estará na fase de ascenso a Segunda.

 Ocasións

O propio adestrador do Pontevedra describiuno claramente: «Están dúas marchas por diante de nós». Co 0-0 no marcador, o Guadalaxara dispuxo de dúas ocasións clarísimas para marcar, pero Orlando Quintana sacou dúas mans milagrosas para evitar o desastre que máis tarde se consumou. Chegou no minuto 24 nunha xogada endiablada que culminou con Juanjo aloxando o balón lonxe do alcance do meta granate.

 Goleada do ano

Aí morreu o partido, aínda que non foi ata na segunda metade que os alcarreños completaron a manita ao conxunto da cidade do Lérez. O Pontevedra despediu o ano en Pasarón encaixando a maior goleada da tempada (1-5), só comparable co 4-0 recibido en terras coruñesas contra o Deportivo B.

Os xogadores do Pontevedra non deron mostra de contar con capacidade suficiente para remontar o partido, e acabaron abatidos.

O público que onte se congregou en Pasarón trato de animar aos seus, pero unha vez asumido o primeiro pau en forma de gol, comezaron os tímidos apupos e asubíos, e o clásico cántico de «xogadores mercenarios».

Á conclusión do choque, os visitantes consolaron aos xogadores granates que estaban visiblemente afectados polo sucedido.

Agora, todos emprenderán distintos camiños, xa que o único que queda deste Pontevedra é o seu nome, a súa historia e a súa afección.

«Cunha boa planificación deportiva non chegariamos a isto», subliñou un doído Mauricio Rodríguez, presidente granate.

Non é o primeiro equipo do seu peso que perde a categoría e afúndese no inferno da Terceira División, e non será o último. Cando se toca fondo, só queda espazo para levantarse.

Quintana, Aitor, Alfonso (Sergio Castaño, min 54), Castells, Álex Freire, Pendín, Pepe Aicart (Adrián Cruz , min 61) , Santi Amaro, Reyes (Pardo, min 54), Douglas, Yahvé.

Goles: 0-1, min 24, Juanjo; 0-2, min 53, Nico; 0-3, min, 58 Aníbal; 1-3, min 62, Aitor; 1-4, min 72, Aníbal; 1-5, min 74, Juanjo

Árbitro: Areces Francos (colexio asturiano), auxiliado polas bandas por Pardo Mesa e Fernández Fernández. Mostrou cartolina amarela aos locais Pendín, Amaro, Aicart e Freire. 

Indicendias: Pasarón, 2.500 fans

Saizar, Antonio Moreno, Javi Barral, David Fernández, Javi Soria, Juanjo, Anibal (Oinaiz, min 73), Ivan Moreno (Cerrudo, min 62), Jorge, Nico, Ernesto (Badía, min 55)

 Terrazas

Pola súa banda, o técnico do Guadalaxara esperaba a outro equipo en Pasarón. «Talvez aos xogadores pesoulles a responsabilidade, xa que estiveron nunha situación que ninguén se esperaba». Carlos Terrazas sostivo que as dificultades que expuxo o club granate «liquidámolas».

«Ese é o noso principal problema. Nada máis chegar tiven que ir a Cáceres con medio equipo porque tiña a catro sancionados do partido co Dépor… E no último en casa tamén tiñamos unha gran cantidade de xogadores tocados e castigados. Xogamos con cinco baixas importantes, pero o importante é que conseguimos gañar», manifestou o técnico granate ao termo da sesión de onte en Príncipe Felipe.

Nunha liña similar aproveitou para recordar que «non puiden repetir equipo e neste partido volveremos ter ausencias importantísimas. Para nós é unha final na que nos xogamos a vida, a posibilidade de seguir en Segunda B á espera do que ocorra noutros campos. Hai que morrer no terreo de xogo».

Un dos futbolistas que xera máis dúbidas é Teo. «Creo que será baixa. Tivo mala sorte porque xogou ben o encontro co Alcalá, marcou un gol e o xoves lesionouse», declarou.

O concurso de Adrián Cruz e dos dianteiros Fran Amado e Ían Espadas tamén está no aire. Iso explica que onte só traballasen 17 xogadores, incluído o canteirán Javi Pazos. «Estamos un pouco xustos», confirmou o preparador.

 Freire e Douglas, titulares

Mentres, a titularidade de Álex Freire está asegurada. «Dálle agresividade ao equipo na banda e, se non ocorre nada raro, xogará o domingo. E arriba Douglas tamén ten todas as papeletas para xogar. Son rapaces aos que lle falta experiencia, pero o Celta B e o Madrid B contan con xente nova, e non pasa nada», comentou.

Ademais, Castells está entre algodóns. «Estamos ao protexer porque segue con molestias e case non adestra. Só adoita facer algo o venres e o sábado, pero durante a semana témolo aí, aguantándoo. Logo, está o problema de Sergio Castaño, que era un xogador interesante. O club está por encima e hai que respectalo», defendeu.

A única noticia positiva é que Rubén Reyes xa está a adestrar. «Se está en condicións, pode xogar», adiantou.

Tomé non só falou da problemática interna senón tamén da dificultade que entraña a visita do Guadalaxara. «É o equipo máis en forma da categoría porque dos últimos dez encontros, gañou oito e empatou os restantes co Lugo e o Real Madrid B. Iso dio todo», explicou o técnico.

«Nas últimas catro semanas goleou por 0-4 ao Coruxo no Vao e ao Celta B en Barreiro. É moi potente fisicamente. Os seus xogadores andan moi ben e ademais están de sorte. Iso é importantísimo no fútbol. Conta con xente moi boa arriba, como Aníbal e Juanjo, dúas centrais moi fortes…», engadiu.

 Coñece o seu estilo de xogo

O Pontevedra ten ao seu favor o coñecemento que ten Tomé do xogo do rival. «É un colectivo moi peleón. Coñezo ben ao adestrador. Sei máis ou menos como xogan os seus equipos. Hai dous anos enfronteime a el co Linares. Gañamos 0-1 en Xaén e empatamos en casa. É un home que lle sabe tirar proveito ao persoal. O equipo está disparado desde que chegou, e vai disputar a promoción», apuntou.

Pero o rival non é o que máis teme o preparador moañés, senón aos lapsus que tantos puntos lle fixeron perder ao Pontevedra na liga. «É un problema que temos, hai que recoñecelo, porque xogamos bastante ben a primeira metade co Leganés e marcáronnos dous goles que se poderían evitar se estivésemos concentrados e ben orientados na marca», recalcou.

«Iso fíxonos perder un partido no que nos xogabamos a vida. Agora xa non hai máis que gañar o que nos queda», aclarou.

Acto seguido insistiu en que «para min é un xogador válido, moi profesional e estou moi contento co seu labor. Traballa ben, é compañeiro, que pode xogar de central, por diante e ata de lateral, onde xa disputou varios encontros con Fernando Castro Santos. É un futbolista a ter en conta».

Ao seu xuízo, «estas cousas tíñanse que arranxar en decembro porque se vía vir que ía xogar os partidos que ten estipulados no seu contrato». E advertiu que para evitar este tipo de situacións é conveniente pór cláusulas do estilo, o xogador renovará «sempre que o equipo siga en Segunda B… Son cousas que non se fan e que ao final se pagan».

A primeira cuestión versaba sobre as aludidas opcións de permanencia do Pontevedra. Nese sentido o 64,28% dos entrevistados mostráronse convencidos do descenso. Roberto Vega foi un deles: «Tal como xogaron ata agora, non os vexo con capacidade de gañar ningún dos dous partidos».

Mentres, o 35,72% segue confiando nunha carambola, cun par de triunfos do Pontevedra e o tropezóns de dous dos seus adversarios. Estes tamén teñen bastante claro quen perderán a categoría. O 61,21% aposta polo descenso de Montañeros e Conquense, o 19,92% entende que baixarán Montañeros e Badaxoz e o 19,87% que os damnificados serán Badaxoz e Conquense.

O resultado da terceira pregunta, «¿Quen é o culpable ou culpables da situación?», foi máis repartido. O 37?57% apuntou aos xogadores do primeiro persoal; o 31,25% responsabilizou á errática política de fichaxes do director deportivo Sergio Martín, que recibiu numerosas críticas; e o 24,97% acusou ao ex presidente do club Nino Mirón, entre eles César Sánchez porque «desmantelou o persoal por segundo ano consecutivo e non renovou a xente importante como Vázquez».

Ademais, un 6,25% decantouse pola mala xestión. Ese é o caso de José Luis Rei. E outro 6,21% polo cambio na cúpula de mando en plena tempada.

As porcentaxes estiveron igual de repartidos acerca do beneficio ou prexuízo que supuxo a chegada de Mauricio Rodríguez á presidencia. Neste punto a maioría, un 42,85%, inclinouse por responder que non servira para cambiar nada. Roberto Vega manifestouse nesa dirección. O 35,71% sostén que a súa entrada na entidade, xunto a José Manuel Fernández, provocou un beneficio económico, como defendeu Bruno Fraga. O 21,42%, entre os que se inclúe Gonzalo García Alén, fillo do presidente do Teucro, chega á conclusión de que «non puideron facer nada» e o 7,14% restante que prexudicaron ao Pontevedra. José Seijo, por exemplo, abanderou esa postura. «Penso que a súa chegada foi negativa porque se produciu na metada dá tempada. Tinga que terse agardado a que rematase a liga. Perxudicounos que Mirón marchase nese momento», afirmou o presidente da Peña San Breixo.

 Rexeito aos dirixentes

Máis contundente foi a posición da afección sobre a conveniencia ou non de que sexan referendados como presidente e vicepresidente na esperada xunta de accionistas. De feito, o 76,92% ofreceu o seu rexeitamento á continuidade de ambos os dirixentes, apostando por unha renovación total de toda a xerarquía do club, «desde abaixo a arriba». Xosé Iglesias Meis foi bastante rotundo. «Puxéronos por consenso e así vos accionistas non poderán ter información exacta, entre outras cousas, do estado dás contas do clube. Metéronos para tapar todo», explicou.

O 11,53% non foi capaz de pronunciarse, o 7,69% apostou por referendalos nos seus cargos e o 3,84% que polo menos habería que darlles a oportunidade de demostrar a súa valía durante unha tempada completa. Esa foi a postura de Jesús Fraga.

«O Pontevedra agora mesmo xa non é un club serio. Converteuse nun auténtico circo»

José Luis Rei

«Estamos aquí polos problemas nos despachos e o continuo cambio de adestradores»

Bruno Fraga

«O peor é a decepción da afección porque había expectativas de xogar a fase de ascenso»

Jesús Gómez

«O responsable é o que planificou o persoal. Vendeu as fichaxes como figuras e non deron a talla»

Roberto Vega

«Os xogadores non se esforzaron o suficiente. Faltoulles suar máis a camiseta»

Gonzalo García-Alén

«Os directivos de agora non teñen a culpa, pero a afección prefire que veña xente nova»

César Sánchez