Manolo Tomé chegou á cidade de Pontevedra a falta de sete xornadas para concluír a liga de Segunda División B. O club
granate estaba en postos de descenso, pero o adestrador de Moaña confiaba en ser ese revulsivo que conducise ao cadro de persoal cara á permanencia. Non puido ser, e na penúltima xornada de liga, o equipo do Hai que roelo regresou a terceira 27 anos despois. Tomé atopouse cuns xogadores afundidos e unha institución mergullada en complicados problemas económicos. Era o terceiro técnico que ocupaba o banco dos locais en Pasarón. Manolo Tomé asinou por dous meses e na actualidade xa está totalmente desvinculado da entidade granate.
-¿Que balance fai do seu paso polo Pontevedra?
-Esperaba algo máis. Se o chego a saber non me vou ao Pontevedra, iso está claro. O rendemento do equipo non foi o esperado, e prevíase o revulsivo cun cambio de adestrador pero non o houbo. Había moitos xogadores lesionados, outros sancionados. Nunca se deu cun equipo basee e hai que engadir que tamén debutaron moitos xogadores do filial. Non estou contento nin moito menos.
-Os xogadores non renderon o suficiente.
-Cando por un equipo pasan tres adestradores e moitos xogadores é un club no que algo non funciona. E hai xogadores, dito isto, que non renderon máis porque tiñan un tope, xa fose por consecuencias físicas ou anímicas. E se lle sumamos ademais que os resultados non acompañaban, houbo futbolistas que viñeron abaixo irremediablemente. Estou contento con algúns xogadores que foron verdadeiros profesionais, pero con outros leve unha enorme decepción.
-¿Que fallou?
-Foron moitos temas. E tamén se produciu a dimisión de Pedro Ferreira (coordinador do fútbol basee), que sempre coincide comigo, e o secretario técnico que non aparece. E cando ías adestrar, practicamente estabas sempre só cos xogadores. Por alí non aparecía ninguén. Un illamento total. A verdade é que me atopei moi só.
A directiva dábao todo por perdido.
-Parece ser. Ata desde o club respirábase a sensación de que o equipo se ía a Terceira. Era coma se estivéseno esperando. Son situacións que non entendes, xa que mentres había puntos por disputar podías saír do pozo e manter a categoría.
-¿Faltou ese apoio dos responsables da entidade?
-No club palpábase que o equipo baixaba a Terceira. Ninguén da directiva acompañábanos nas viaxes, nin un só directivo, e iso é moi forte. E son cuestións que chocan, aínda que si nos acompañaban os afeccionados. A afección foi a mellor. Todo era moi raro. Agora hai que facer as cousas con cabeza se se pretende levantar ao club.
-Talvez se produciu demasiada distracción extradeportiva.
-Creo que si. Foi todo unha pena, xa que o Pontevedra é un bo club. Agora terán que medir todo moi ben só para sobrevivir. É complicado que a entidade saia adiante coa débeda que ten. E a isto hai que engadirlle a crise que nos está caendo encima, porque aínda non tocamos fondo. Será complicadísimo que o club poida seguir. De verdade, subir ao equipo a segunda B non é nada doutro mundo.
-¿O Pontevedra non sería o primeiro en caer?
-En España xa caeron equipos importantísimos. Por exemplo, pasoulle ao Burgos en dúas ocasións, ao Logroñés, ao Linares hai dous anos cando estaba eu alí. Equipos con grandes afeccións nos que non parecía que había problemas e ao final afloraron as complicacións. E no Pontevedra está esa débeda a punta de caramelo. A crise está a facer moito dano a todo, e no mundo do fútbol, como é evidente, tamén.
-¿Prexudicaron as imposicións dos responsables do club?
-O de Sergio Castaño foi unha decisión do club, xa que non podía xogar un partido máis. Houbo unha orde que prohibía que xogase. Esas cousas enténdoas e houbo que compracer á entidade.
-Pero, ¿afectaría ao xogador, aos seus compañeiros?
-Non é fácil que os compañeiros aceptasen esa imposición desde a dirección do club, aínda que recoñezo que a entidade está sempre por encima de todos, como debe ser. Está por encima do adestrador, do presidente e dos xogadores. Era unha orde da directiva e acatouse a machada.
O Pontevedra non ten marcha atrás, e xa viaxa a Terceira División, campionato que disputará a próxima tempada. Equipos como o Ourense e o Ferrol están a xogar a fase de ascenso a Segunda B, e de fracasar nas súas aspiracións, a máxima categoría do fútbol autonómico galego contará con varios clubs históricos de Galicia a próxima tempada, aos que haberá que engadir equipos tradicionais da división como son o Lalín (recentemente ascendido de Preferente Sur), Ordenes e Villalonga.
-¿Será unha transición dura a Terceira?
-Creo que se son capaces de formar un equipo para subir, acabarán ascendendo. Pero o problema non é o deportivo. A verdadeira controversia é a débeda coa Seguridade Social que debe cumprir no prazo de cinco anos, e para iso, fai falta un sacrificio tremendo, o mesmo que haberá que levar a cabo para manter ao equipo filial como se pretende. Subir talvez non sexa o problema, pero o Pontevedra é un equipo para quedar campión nesa categoría, non para estar de terceiro ou de cuarto. Deben de saír como un campión. É a única forma de empezar con bo pé a tempada.
-En Pasarón, se o equipo non arrincan ben, estarán só os incondicionais.
-Si, efectivamente. Hai que facer as cousas ben, e ao parecer van fichar a Milo Abelleira, e el coñece o fútbol de Terceira a nivel galego. Hai que construír un equipo que sexa, evidentemente, competitivo, xa que quedarán moi poucos xogadores dos que na actualidade están no cadro de persoal. E é unha tarefa que non será sinxela.
-¿Que opina de Milo Abelleira, veña ou non ao Pontevedra?
-É un gran adestrador, e unha gran persoa. Creo que pode levar ao equipo a bo porto, no caso de que finalmente se converta no técnico do Pontevedra. Ademais, é unha persoa que coñece moi ben a Terceira División, xa que aínda que adestrou este ano en segunda B, sempre estaba en campos de Terceira cando llo permitían os encontros do Celta B. Coñece a moitos xogadores. Levará ao cadro de persoal ao máximo e iso é o ascenso.
manolo tomei ex adestrador do pontevedra
42.525000
-8.647222
